Među trenutno najznačajnijim pristupima analizi graničnog savojnog opterećenja ukrepljenih tankostjenih konstrukcija najviše se ističu: geometrijski i materijalno nelinearna metoda konačnih elemenata, koja je u tu svrhu potencijalno najtočnija ; te različite verzije Smithove metode, koje propisuje većina klasifikacijskih društava te su vjerojatno najrasprostranjenije među svim trenutno upotrebljavanim metodama. Rezultati obaju metoda uspoređeni su s dobro dokumentiranim eksperimentima čistog savijanja ukrepljenih kutijastih nosača. Pri tome je evaluacija i diskusija utjecaja različitih metodoloških aspekata relevantnih za razmatrani problem provedena uzimajući u obzir i globalnu i lokalnu razinu odziva razmatranih konstrukcija
