The present economic crisis in Yugoslavia can be seen in terms of the falling rate of economic growth, increasing inflation, rising unemployment, high indebtedness of the country etc. It is considered here as a starting point for understanding various accompanying changes which can be interpreted within the characteristic patterns of responses of people to the crisis, particularly within local, urban and residential environment. On the basis of numerous observations, of aggregate and survey data, the following main types of local (residents’) responses were identified: 1. Active response to the crisis, which includes both intensified involvement as a substitution for loss (additional work, self-help, mutual help etc.) as well as protest, revolt, aggressiveness (in the form of strikes of factory workers, intensified public criticism like open letters to newspapers, petitions). 2. Restrictive behaviour or adaptation to change (diminishing consumption, fewer children, lower-quality food, exchange of larger for smaller apartments etc.). 3. Destructive responses which can be exemplified by destructive social behaviour (youth delinquency in the neighborhoods, theft in nearby fields, etc.) and by self destructive behaviour (alcoholism, mental illness, suicide). The theoretical interpretation considering micro changes within the macro context is provided from the point of view of the processes of individuation and socialization.Sadašnju ekonomsku krizu u Jugoslaviji možemo promatrati s obzirom na pad stope ekonomskog rasta, povećavanje inflacije, nezaposlenosti, visoku zaduženost zemlje itd. Prihvaćamo je kao polazišnu točku za razumijevanje različitih pratećih promjena koje se mogu tumačiti karakterističnom strukturom odgovora ljudi na krizu, posebno u lokalnoj, urbanoj i rezidencijalnoj okolini. Na temelju brojnih opažanja, prikupljanja primarnih podataka i anketiranja, razlikujemo slijedeće glavne tipove odgovora lokalne populacije: 1. Aktivni odgovor na krizu, koji uključuje pojačane napore kao nadomjestak za gubitke (dopunski rad, samopomoć, uzajamnu pomoć, itd.), kao i proteste, pobunu, agresivnost (u obliku štrajkova tvorničkih radnika, pojačane javne kritike poput pisama čitalaca novinama, peticije). 2. Restriktivno ponašanje, odnosno adaptacija na promjenu (smanjenje potrošnje, smanjenje broja djece, pogoršanje ishrane, orijentacija na manje stanove itd.). 3. Destruktivni odgovori, čiji su primjeri destruktivno društveno ponašanje (delinkventno ponašanje omladine u susjedstvu, krađe na okolnim poljima itd.) i samodestruktivno ponašanje (alkoholizam, mentalna oboljenja, samoubistva). Zbivanje mikro promjena unutar makro konteksta teorijski se interpretira sa stajališta procesa individuacije i socijalizacije
