This paper contributes to existing debates on the significance of modem diasporas in the context of global politics. In particular, it examines how nationalism has adapted to the newly emerging transnational environment. The new type of nationalism, long-distance nationalism, utilises modern forms of communication and travel to sustain its potency and relevance. Long-distance nationalism is not a simple consequence of global and transnational communication, but involves complex cultural, political and symbolic processes and practices.The first part of this paper examines some theoretical issues pertaining to the intersection between nationalism and transnational environments. It shows how nationalism is not antithetical to globalising and transnationalising tendencies, but instead, that it is becoming adapted to these new social conditions. In order to move beyond a rather simple assertion that transnationalism and nationalism are safely co-existing, the paper argues that such cases of symbiosis are always concrete and ethnographically documentable. This paper grew out of the need to both assert the co-existing nature of nationalism and transnationalism and to provide a concrete example of nationalist sentiments in a modem transnational setting. This latter aim represents the core of the second part of the paper, which is based on research among second generation Croatians in Australia. It specifically explores the under-examined question of how nationalist sentiments inform and define people’s intimacy and marriage choices. The examination of this domain of intimacy is seen as an important test of the intensity of nationalist sentiments.Ovaj članak prilog je postojećim raspravama o značaju modernih dijaspora u kontekstu globalne politike. U njemu se istražuje način na koji se nacionalizam prilagodio novonastajućem transnacionalnom okruženju. Novi tip nacionalizma, long-distance nacionalizam, iskorištava modeme oblike komunikacije i putovanja da bi održao svoju snagu i relevantnost. Long-distance nacionalizam nije jednostavno posljedica globalne i transnacionalne komunikacije već uključuje i kompleksne kulturne, političke i simboličke procese i prakse. Prvi dio članka istražuje neke teorijske pretpostavke koje se odnose na presijecanje nacionalizma i transnacionalnog okruženja. On pokazuje kako nacionalizam nije oprečan globalizirajućim i transnacionalizirajućim tendencijama, nego se prilagođuje ovim novim socijalnim uvjetima. Zato da bi nadišao jednostavnu tvrdnju kako transnacionalizam i nacionalizam koegzistiraju u miru, članak dokazuje da su takvi slučajevi simbioze uvijek konkretni te da se mogu etnografski dokumentirati. Članak je osnovan na potrebi da se naglasi činjenica kako nacionalizam i transnacionalizam koegzistiraju te da se predstavi konkretan primjer nacionalističkih sentimenata u modemom transnacionalnom okruženju. Ovaj drugi cilj predstavlja srž drugog dijela članka koji je baziran na istraživanju druge generacije Hrvata u Australiji. On posebno istražuje zapostavljeno pitanje kako nacionliastički sentimenti oblikuju i definiraju ljudsku intimnost i bračni izbor. Istraživanje ovog područja intimnosti autor smatra važnim testom intenziteta nacionalističkih sentimenata
