Rad se po prvi put bavi analizom opširnog korpusa pripovijetki najpoznatijeg talijanskog suvremenog pisca Andree Camillerija (1925). Kritika je dosada istraživala njegove romane (posebno one čiji je glavni lik sicilijanski komesar Salvo Montalbano), televizijske serije koje su po njima nastale, vrlo složeno jezično tkivo Camillerijeva djela koje je svojevrsni hibrid talijanskog standardnog jezika i neke vrste sicilijanskog dijalekta, ali ne i mnogobrojne pripovijetke. Jedan od razloga za sličan propust zacijelo je i količina pripovijetki (više od stotinu tekstova od kojih većina nije sakupljena u zbirke nego je razasuta po novinskim stupcima). U Camillerijevoj poetici kratke priče, disciplina naracije je od fundamentalne važnosti jer omogućava da se tekst ne „razvodni“ te da zadrži intenzitet koji mu je potreban da zadrži mikroskopsku preciznost i da, kao u omiljenom Pirandellu, piscu pomogne da se usredotoči na jedan aspekt i temeljito ga obradi. Osim toga, Caimillerijeva specifična „poetika“ zbirke pripovjedaka autoru pomaže da detaljnije razradi svoje tematske cikluse.This paper analyses for the first the huge corpus of short stories of Andrea Camilleri (b. 1925), the bestselling Italian novelist and short story writer. So far critics have examined mostly his novels (especially those with the inspector Montalbano “in the leading role”), TV shows based on his books, etc. They have left out his short stories. Camilleri’s complex linguistic solutions (the language he uses is a very peculiar hybrid of standard Italian and Sicilian dialect) have also been thoroughly examined by the literary critics. This article explains the genesis of Camilleri’s short story production and tries to penetrate into the poetics of his short stories. The discipline of the narration, in the novels but especially in short stories, appears to be the secret weapon of this Sicilian writer. It allows him not to lose the “sharpness” of his prose
and to keep his narrative voice well focused
