Boorsma, P.B.

Boorsma, Peter B.

NARCIS 

Zorgelijk tempo

University of Twente Research Information

Zorgelijk tempoIn de loop van 1991 verzuchtte staatssecretaris Si-mons dat hij wel eens wanhopig werd van de traag-heid waarmee veranderingen in onze maatschappijgepaard gaan. In deze column wordt ingegaan optwee problemen verbonden aan de stelselwijziging,waarbij hij zelf debet is aan de traagheid, althansmede-debet.Allereerst het probleem van het stijgende integra-le tarief van de loon- en inkomstenbelasting en pre-mies volksverzekeringen over de eerste inkomens-schijf. Naarmate meer voorzieningen uit de zieken-fondsverzekering en de particuliere verzekeringenworden overgeheveld naar de Algemene Wet Bijzon-dere Ziektekosten (AWBZ), stijgt ook het integraletarief over de eerste schijf. Er is sprake van een stij-ging van zeg 36% twee jaar geleden naar circa 45%na voltooiing van de stelselherziening.Nu heeft de regering de laatste jaren de belasting-vrije voet enkele malen verhoogd, waardoor vooralmensen die parttime werken en een bescheiden in-komen verdienen, vrijstelling kennen van de loon-en inkomstenbelasting en geen premie volksverzeke-ringen hoeven te betalen. Dit betekent dat op ter-mijn, wanneer de basisverzekering 95% van de zorgdekt, een grote groep mensen (afgezien van him no-minale premie) niets meer voor de zorg hoeft te beta-len. De kosten zullen moeten worden opgebracht uithogere premies volksverzekeringen, waardoor het ta-rief over de eerste schijf makkelijk kan oplopen naar50%!Dit fiscale probleem is door de regering niet on-derkend en is pas in de loop van 1991 onder de aan-dacht gebracht door VNO en CPZ. Bij de behande-ling van het wetsvoorstel Tweede Fase Stelselwijzi-ging is door ondergetekende op het probleem gewe-zen. Het probleem werd behandeld te midden vanvele andere punten van kritiek, op basis waarvaneen 'time out' werd gevraagd, voor herbezinning.Dat was najaar 1991. Een adequate reactie is tot nogtoe echter uitgebleven. Binnenkort heeft de staatsse-cretaris twee jaar verloren laten gaan.En de oplossing? De AWBZ uit het ge'integreerdetarief halen, zou een duidelijke oplossing zijn, maaradministratief een ramp opleveren. Een andere op-lossing is het probleem te reduceren door de basis-verzekering veel kleiner dan 95% te houden en duseen groter deel van de premie nominaal te laten be-talen. Die oplossing is ook om andere redenen ge-wenst.Een tweede probleem is minder bekend en mis-schien nog interessanter. Enkele jaren geleden is be-sloten om geen garanties meer te geven voor lenin-gen aan zorginstellingen. Na het stopzetten van dezegaranties hebben de iristitutionele beleggers zich ge-heel uit de zorgsector teruggetrokken. De financie-ring werd overgenomen door het bankwezen. In ja-nuari 1992 zijn de revalidatiecentra voor hun bekos-tiging overgeheveld naar de AWBZ. Het gevolg is datnu ook banken aan deze instellin-gen geen leningen meer willen ver-strekken. Hetzelfde gevaar bedreigtde ziekenhuizen indien het wets-voorstel Verpleging en Verzorging,dat in behandeling is bij de Twee-de Kamer, wordt aangenomen.Waarom? In een situatie vancontracteerplicht en automatischverrekende kapitaallasten is ergeen enkel risico verbonden aanleningen die aan zorginstellingenworden verstrekt. Voor de revali-datiecentra geldt deze situatie nietmeer, zodat zij door de banken alselke andere onderneming wordenbeoordeeld op rentabiliteit en sol-vabiliteit. Om dezelfde reden is op kredieten dieaan revalidatiecentra worden verstrekt, inmiddelsde 8%-solvabiliteitseis van de NederlandscheBank van toepassing.Wat de solvabiliteit betreft: de meeste revalidatie-centra (en andere zorginstellingen!) hebben een ge-ring of negatief eigen vermogen. Wat de rentabiliteitbetreft: de bekostiging is door de opheffing van decontracteerplicht en door de andere wijzigingen vanhet stelsel niet langer gewaarborgd.Dit hele probleem van de kapitaallasten en hetnegatieve eigen vermogen is in 1989 voor het eerstgesignaleerd. In die tijd werd gesteld dat er een pro-bleem was, en dat dat probleem naderhand zou moe-ten worden uitgezocht. Het probleem is echter blij-ven liggen. Voordat het adequaat geregeld is, zullener weer twee jaar zijn verlopen, niet in de laatsteplaats door tekortschietende aandacht van de staats-secretaris.Wat is de oplossing? Het geven van garantiesstuit natuurlijk op problemen bij Financien, waar opde 'debudgetteringsregel' zal worden gewezen. Eenandere oplossing kan de oplossing zijn die is ge-zocht bij de woningbouwcorporaties in de vorm vaneen waarborgfonds. Zo'n fonds kan als achtervangvan de zorginstellingen fungeren en zou garantieskunnen verstrekken. Dit zal de bereidheid bij ban-ken om leningen te verstrekken sterk vergroten,omdat de solvabiliteitseis van DNB dan wellichtweer tot 0% zal dalen. Maar de banken zijn gewaar-schuwd: vanaf dat moment raken ook de institutio-nele beleggers weer gei'nteresseerd.P.B. BoorsmaESB 19-5-1993

Dutch

http://doc.utwente.nl/97526/1/1993_0155_tcm445-265464.pdf

Zorgelijk tempo

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

NARCIS

University of Twente Research Information