مقدمه: در هنگام زلزله مراکز آموزشی به دلیل حضور شمار قابل توجهی از دانشآموزان، معلمان و کارکنان در زمرة مکانهای با آسیبپذيری بالا طبقهبندی ميشوند و پس از رخداد زلزله نیز ميتوانند به عنوان سرپناه اضطراری استفاده شوند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی آسیبپذيری سازهاي مراکز آموزشی یکی از محلههای غرب تهران و تعیین سازههای ایمن در زمان وقوع زلزله صورت پذيرفته است.
روش: پژوهش کاربردی حاضر، به صورت موردی و در 4 مرحله انجام شد. براي ارزیابی مقاومت سازهاي مراکز آموزشی از تکنیک ارزیابی بصری سریع RVS و براي ارزیابی وضعيت توزیع مراکز آموزشی امن جهت سرپناه اضطراری در زمان بحران از نرمافزار GIS استفاده شد. مجموعة یافتهها با تکنیک SWOT تحلیل شد.
یافتهها: علیرغم قرارگیری این محله در منطقه با خطرپذيری نسبتاً پایین شهر تهران، مقاومت سازهاي پایین بسیاری از مراکز آموزشی همراه با عدم رعایت ضوابط طراحی، موجب آسیبپذيری بالای این مراکز در زمان بحران خواهد شد که لازم است براي آن تدابیری اندیشیده شود. ضمن آنکه توزیع مراکز آموزشی امن محله به عنوان سرپناه اضطراری مناسب است. تحلیل SWOT نشان داد که وضعیت استراتژی این محدوده در موقعیت اقتضایی است.
نتیجهگیری: با توجه به حساسيت مراکز آموزشی، بررسي آسیبپذيری و تحليل عملکرد آنها در زمان قبل از وقوع زلزله ضروري است. راهبردهای پیشنهادی به منظور کاهش آسیبپذيری در دو گروه ایستا و پویا طبقهبندی و در مقاله ارائه گردیده است
