مقدمه: امروزه یکی از دلمشغولیهای برنامهريزان در فضاهای شهری طراحی و مکانیابی مناسب و مطلوب فضاهای خدماتی است و یکی از این خدمات که تأمین بخشی از امنیت شهر را بر عهده دارد، ایستگاههای آتشنشانی است. براي بهبود ارائه خدمات ایستگاههای آتشنشانی، شناسایی و اولویتبندي نواحی شهری برای ایجاد ایستگاههای آتشنشانی در تمامي محدودة شهر به منظور خدماترسانی ضرورت مییابد.
روش: در این پژوهش با استفاده از مدلهای ويكور و تاپسيس و معیارهایی از قبیل «دسترسی به شبکة ارتباطی، جمعیت تحت پوشش، واحدهای مسکونی، تجاری، صنعتی، مساحت تحت پوشش، آموزشی، اداری، فرهنگی و حمل و نقل» به اولویتبندي نواحی شهری خرمدره برای ایجاد ایستگاههای آتشنشانی اقدام شده است. روش پژوهش تحقیق حاضر توصیفی- تحلیلی و نوع تحقیق کاربردی است.
یافتهها: در وضعیت کالبدی و جمعیتی شهر خرمدره و همچنین اولویتبندي پیشنهادی مشخص شد که نتایج مدل ويكور نسبت به مدل تاپسيس ارزش بالاتری دارند و با واقعیتهای عینی شهر خرمدره بیشتر منطبق است.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج تحقیق در هر دو مدل، ناحیة 3 شهر خرمدره بیشترین ضرورت و ناحیة 2 در مدل ويكور و ناحیة 5 در مدل تاپسيس دارای کمترین ضرورت برای ایجاد ایستگاه آتشنشانی است
