مقدمه: اختلالات اسکلتی- عضلانی از عوامل اصلی ناتوانیهای شغلی در کارکنان مراقبتهای بهداشتی است که حمل و جابجایی بیمار از دلایل مهم آن است. هدف این مطالعه شناسایی شرایط خطرناک مرتبط با حمل و جابجایی افراد بستری در بیمارستانها بود.
مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی، اطلاعات مربوط به فعالیتهای جابجایی بیمار در 23 بخش از سه بیمارستان بزرگ شیراز با استفاده از پرسشنامه پژوهشگر ساخت بهصورت مصاحبه با حداقل 23 نفر گردآوری شدند. تعداد جابجاییهای دستی در شیفت کاری، میزان توانایی بیمار برای جابجا شدن، آسیب نواحی مختلف بدن پرسنل و ضرورت وجود وسایل کمکی مکانیکی مورد بررسی قرار گرفتند.
یافتهها: جابجاییهای دستی بیمار در 70% از بخشها بیشتر از 5 بار در یک شیفت کاری بوده و در بیش از 70 درصد از بخشها بیماران "خیلی کم" و یا "اصلاً" قادر به همکاری جهت انتقال نبودند. در بیش از 80% بخشها پرسنل دارای وظیفه جابجایی بیمار دچار آسیب نواحی مختلف بدن بوده که شایعترین آن کمردرد (78/48%) بود. وجود وسایل کمکی مکانیکی توسط اکثر (95%) آزمودنیها ضروری و مفید دانسته شده و به نفع پرسنل، بیمار و بیمارستان قلمداد گردید.
نتیجهگیری: در اکثر بخشها بیماران نیازمند کمک دیگران جهت انتقال به تخت و یا برانکارد هستند. اکثر این جابجاییها بهصورت دستی و به کمک پرسنل درمانی انجام میگیرد. شیوع ابتلا به آسیبهای اسکلتی- عضلانی در اندامهای مختلف بدن پرسنل مسئول بالا بوده و اجرای اقدامات ارگونومیک مانند استفاده از وسایل کمکی در این زمینه ضروری است
