اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی به شیوه ی گروهی (با تکیه بر مولفه های هوشیاری فراگیر بنیادین، تحمل پریشانی و تنظیم هیجانی) بر نشانه های افسردگی در دانشجویان
هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) به شیوهی گروهی بر نشانههای افسردگی از طریق بهبود مولفههای هوشیاری فراگیر، تحمل پریشانی و تنظیم هیجانی است.
روشکار: در این پژوهش شبهآزمایشی با استفاده از شیوهی نمونهگیری داوطلبانه از میان دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاههای فردوسی و علوم پزشکی مشهد در سال تحصیلی 88-1387، تعداد بیست نفر که با استفاده از پرسشنامهی افسردگی بک دارای نشانههای افسردگی بودند، شناسایی شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. پرسشنامهی هوشیاری فراگیر فریبرگ (FMI)، مقیاس تحمل پریشانی (DTS) و مقیاس دشواریهای تنظیم هیجانی (DERS) روی دو گروه اجرا گردید. سپس رفتاردرمانی دیالکتیکی به شیوهی گروهی در هشت جلسه و طی چهار هفته بر روی گروه آزمون بر اساس راهنمای درمانی اجرا شد و گروه شاهد هیچ درمانی دریافت نکردند. در خاتمه، دو گروه، مقیاسهای پژوهش را تکمیل نمودند. ارزیابی پیگیر نیز یک ماه پس از اتمام درمان صورت گرفت. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تی برای نمونههای همبسته تحلیل گردیدند.
یافته ها: نتایج حاکی از اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی در کاهش نشانههای افسردگی (001/0P<) و افزایش معنیدار در شاخصهای هوشیاری فراگیر (001/0=P) و تحمل پریشانی (05/0P<) بود. آزمودنیهای گروه آزمون در مقایسه با گروه شاهد در شاخص دشواریهای تنظیم هیجانی، کاهش معنیداری نشان ندادند. بهبودی مشاهده شده در گروه آزمون در پیگیری یک ماهه نیز حفظ شده بود.
نتیجه گیری: به نظر میرسد DBT از طریق اثرگذاری بر مولفههای هوشیاری فراگیر و تحمل پریشانی، نشانههای افسردگی را کاهش میده
