هدف از این انجام این پژوهش، مقایسهی کیفیت زندگی بین بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی و افراد سالم جامعه میباشد.
روشکار: در اینمطالعهی مقطعی،100 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی که بنا به تایید روانپزشک در فاز یوتایمیک بیماری به سر میبردند، با استفاده از پرسشنامهی 36 گویهای سنجش سلامت عمومی (SF-36) مورد ارزیابی قرار گرفتند. جهت
مقایسهی این گروه با افراد سالم جامعه، یک گروه شاهد که از بین همراهان بیماران و کارکنان بیمارستان انتخاب شده بودند نیز با استفاده از همین پرسشنامه مورد بررسی قرارگرفتند. یافتههای مطالعه با استفاده از آزمون تی و ضریب همبستگی پیرسون مورد بررسی قرار گرفتند. این مطالعه در سال 89-1388 در درمانگاه تخصصی اعصاب و روان بیمارستان آموزشی حافظ شهر شیراز انجام گردید.
یافته ها: مقایسهی کیفیت زندگی در بیماران دوقطبی با افراد گروه شاهد، بیانگر وضعیت بدتر بیماران در مقایسه با گروه شاهد در حیطههای عملکرد جسمی (022/0=P)، درد جسمی (0001/0>P)، سلامت عمومی (0001/0>P)، عملکرد اجتماعی (0001/0>P) و سلامت روانی (0001/0>P) بود. در گروه بیماران،
یافتههای حاصل از مطالعه نشاندهندهی وضعیت مطلوبتر زنان نسبت به مردان در حیطهی سرزندگی بود (046/0=P). همچنین از لحاظ مشکلات احساسی نیز در گروه بیماران، افراد متاهل و مجرد نسبت به بیماران مطلقه شرایط بهتری را گزارش کردند (به ترتیب 013/0=P، 01/0=P).
نتیجه گیری: اختلال دوقطبی علاوه بر اثرات شناخته شدهی نامطلوبی که در
دورههای افسردگی و مانیا بر کیفیت زندگی فرد دارد، حتی در فاز یوتایمیک بیماری نیز بر جنبههای عمدهای از کیفیت زندگی بیمار تاثیر میگذار
