مقدمه: از بیشترین ظرفیت هوازی (VO2-max) میتوان به منظور سنجش وضعیت قلبی- تنفسی افراد و بهدنبال آن ایجاد تناسب فیزیولوژیک بین کار و کارگر استفاده نمود. این مطالعه با هدف تعیین همبستگی بین دو روش آستراند و ACSM در برآورد بیشترین ظرفیت هوازی و تعیین عوامل مؤثر بر آن در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شیراز، صورت پذیرفت.
مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی، 104 نفر (54 مرد و 50 زن) از دانشجویان بهصورت داوطلبانه شرکت نمودند ( 18 تا 28 سال). افراد بهوسیله آزمون پله (پروتکل آستراند وACSM) مورد ارزیابی قرارگرفتند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامهای بود که از بخشهای مجزا شامل ویژگیهای دموگرافیک (سن، جنس و ... )، ویژگیهای آنترپومتریک (قد، وزن وBMI ) و فیزیولوژیک (VO2-max) تشکیل شده بود.
یافتهها: نتایج نشان داد که بیشترین ظرفیت هوازی براوردشده از طریق پروتکل آستراند و ACSM بهترتیب (0.825±) 3.21 ،(0.707±) 3.13 لیتر در دقیقه میباشد. ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که همبستگی میان بیشترین ظرفیت هوازی براوردشده از طریق دو پروتکل آستراند و ACSM بالاستr=0.958).) همچنین بین بیشترین ظرفیت هوازی براوردشده (پروتکل آستراند وACSM) با وزن، قد، BMI و تعداد ساعات ورزش در هفته ارتباط معناداری وجود داشت.
نتیجهگیری: بین دو روش براورد بیشترین ظرفیت هوازی (پروتکل آستراند و ACSM) همبستگی بالایی وجود داشت. از متغیرهایی همچون وزن، قد، BMI و تعداد ساعات ورزش در هفته میتوان به عنوان عوامل مؤثر نامبرد
Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-S
