مقدمه: هوش معنوی نوعی سازگاری و رفتار حل مشکل است که فرد را در جهت هماهنگی با پديده های اطراف و دستيابی به يکپارچگی درونی و بيرونی ياری می نمايد و باعث بهبود عملکرد می شود. پژوهش حاضر با هدف تعيين همبستگی هوش معنوی با برخی از عوامل جمعيت شناسی و آموزشی در دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی گلستان انجام شد.
مواد و روش ها: اين پژوهش توصيفی-همبستگی در سال 1390 روی 282 نفر از دانشجويان علوم پزشکی با روش نمونه گيری تصادفي ساده انجام شد. جمع آوری اطلاعات از طريق پرسشنامه مشخصات جمعيت شناسی و آموزشی و پرسشنامه هوش معنوی شامل چهار حيطه "تفکر عمومی و اعتقادات"، "توانايي مقابله با مشکلات"، "سجايای اخلاقی" و "خودآگاهی، عشق و علاقه" انجام شد. اعتبار اين پرسشنامه از طريق اعتبار ملاکی و پايايی آن با استفاده آلفای کرونباخ 85/0 مورد تاييد قرار گرفت. جهت تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 16 با سطح معنی داری (05/0P<) انجام شد.
يافته ها: ميانگين سن افراد شرکت کننده در پژوهش 70/1±17/20 سال و 76 درصد آنان مونث بودند. ميانگين و انحراف معيار نمره هوش معنوی واحدهای مورد پژوهش 43/0±46/2 از پنج امتياز ليکرت بود. همچنين ميانگين و انحراف معيار "تفکر عمومی و اعتقادات" 56/0±13/2، "توانايی مقابله با مشکلات" 62±90/2، "سجايای اخلاقی" 45/0±20/2، "خودآگاهی، عشق و علاقه" 64/0±59/2 بود. اگرچه ميانگين نمره هوش معنوی دانشجويان پسر 36/0±58/2 اندکی از دانشجويان دختر 28/0±51/2 بيشتر بود، اما تفاوت آماری معنی داري بين دو جنس مشاهده نشد. بين متغيرهای سن، وضعيت تاهل، قوميت، رشته تحصيلی و معدل با نمره هوش معنوی ارتباط آماری معنی داري يافت نشد.
نتيجه گيری: ميانگين نمره هوش معنوی دانشجويان در حيطه "توانايی مقابله با مشکلات" بيشترين نمره را نسبت به ساير ابعاد دارا بوده است
