مقدمه: عوامل مختلفی بر رضايت شغلي پرستاران تاثير می گذارد. يکی از مهمترين اين عوامل کيفيت زندگی کاری پرستاران است. اين مطالعه با هدف تعيين همبستگی کيفيت زندگي کاری و رضايت شغلی در پرستاران شاغل در بيمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام شده است.
مواد و روشها: اين پژوهش يک مطالعه از نوع توصيفی-همبستگی است که روی 266 نفر از پرستاران بيمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی کرمان به روش نمونه گيری تصادفی ساده به تناسب جمعيت پرستاران هر بيمارستان انجام گرفت. پرسشنامه های "رضايت شغلی" “Job Satisfaction” و "کيفيت زندگی کاری پرستاری" “Quality of Nursing Work Life”، پس از تاييد روايی محتوا و پايايی به روش بازآزمايی به منظور جمع آوری اطلاعات مورد استفاده قرار گرفتند. اطلاعات حاصل به کمک نرمافزار SPSS نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافتهها: بين رضايت شغلي پرستاران و ابعاد کيفيت زندگی کاری همبستگی مثبت و معنيدار وجود دارد (001/0=P). همچنين متغير کيفيت زندگی کاري پرستاران می تواند بخشی از نمره رضايت شغلی پرستاران شاغل را پيش بينی کند.
نتيجه گيری: با توجه به همبستگی بين رضايت شغلی و کيفيت زندگی کاري پرستاران، بهبود کيفيت زندگی کاری پرستاران از سوی مديران پرستاری و بيمارستانی مي تواند منجر به افزايش رضايت شغلی آنان شود. پيشنهاد می گردد مديران بيمارستانی ضمن توجه به کيفيت زندگی کاری پرستاران، در جهت ارتقای آن تلاش کنند
