مقدمه: هدف اصلی از درمان پريودنتال شامل برداشت بيوفيلم از سطح ريشه است اما، پيچيدگی آناتومی ريشه و نواحی فورکيشن، دسترسی به جرمهای زيرلثهای را دشوار ميسازد پس درمانهای مکمل جهت تسهيل برداشت پلاک و اجرام ميکروبی پيشنهاد شده است. يکی از درمانهای مکمل پيشنهادی PDT يا photodynamic therapy است، PDT يک روش درمانی موضعی غيرتهاجمی است که در درمان بيماری پريودنتال و عوارض ناشی از درمان مؤثر است و افزايش مقاومت به آن کمتر از آنتيبيوتيک است. هدف از انجام اين مطالعه گردآوری مقالات مرتبط با کاربرد PDT در درمان بيماريهای پريودنتال بوده است.
روش بررسی: جهت دستيابی به مقالات مرتبط بالينی موجود، جستجوی الکترونيک در سايتهای PubMed ،
Google Scholar ، Science Direct صورت گرفت.
يافتهها: در کل، متن کامل 16 مقاله بهدست آمد. مطالعات مورد بررسی در مورد تأثير PDT در کاهش عمق پاکت و clinical attachement loss متناقض بودند. گروهی کاهش بيشتر عمق پاکت و گروهی عدم تفاوت در آن را نسبت به SRP بيان کردند اما، PDT منجر به کاهش بيشتر خونريزی لثه نسبت به SRP بهتنهايی شد و نيز کاربرد آن بهصورت چندجلسهای نتايج بهتری را در مقايسه با کاربرد يکجلسهای نشان داد.
نتيجه گيری: بهنظر می رسد PDT به عنوان يک درمان مکمل بههمراه ساير درمانهای پريودنتال نسبت به درمان
بهتنهايی تأثير بيشتری داشته باشد و کاربرد متعدد آن نسبت به کاربرد آن به صورت تک دوز مؤثرتر است
