مقدمه: اين پژوهش با هدف بررسی تأثير آموزش به بيمار و پيگيری تلفنی توسط پرستار بر ميزان اميدواری در بيماران نارسايی قلبی انجام شد. روش: در اين پژوهش 189 بيمار مبتلا به نارسايی قلبی به روش نمونهگيری مبتنی بر هدف انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه شاهد و يا آزمون قرار گرفتند. گروه شاهد فقط مراقبتهای روتين بيمارستانی را دريافت کرد. گروه آزمون اول حين ترخيص به مدت يک ساعت آموزش حضوری و يک کتابچه آموزشی محقق ساخته دريافت کرد. گروه آزمون دوم علاوه بر دريافت آموزش حضوری و کتابچه آموزشی حين ترخيص، 3 ماه پيگيری تلفنی توسط پرستار را بعد از ترخيص دريافت کردند. ابزار جمعآوری اطلاعات شامل پرسشنامههای جمعيتشناختی و اميدواری ميلر (Miller) بودند. تجزيه و تحليل اطلاعات با استفاده از آزمونهای آماری و نرمافزار SPSS v.18 صورت گرفت. يافتهها: قبل از انجام مداخله اختلاف معناداری بين ميانگينهای اميدواری سه گروه مورد مطالعه وجود نداشت (354/0=p). بعد از انجام مداخله اختلاف معناداری بين ميانگينهای اميدواری هر سه گروه وجود داشت (004/0=p). نتيجهگيری: آموزش به بيمار همراه با پيگيری تلفنی بعد از ترخيص توسط پرستار به طور معناداری باعث افزايش اميدواری بيماران نارسايی قلبی میشود و اين نوع مداخله کم هزينه میتواند جهت ارتقای اميدواری بيماران نارسايی قلبی بعد از ترخيص مؤثر باشد
