مقدمه: نگذراندن آموزش های آکادميک در مورد مراقبت فرهنگ ی و لحاظ ن کردن اين موضوع در دوره ه ای بازآموز ی و آموزش مداوم ، موجب برخورد پرستاران با نيازهای فرهنگی بيماران براساس تجربيات شخصی م يشود . با توجه به ناشناخته بودن چگونگ ی اجر ای اين اقدامات فرهنگ ی، شناس ايی عوامل مؤثر بر آموزش مراقبت فرهنگ ی در جهت افزايش توانمندی و کارآمدی پرستاران در ارايه مراقبت لازم ميباشد. روش: در اين مطالعه کيفی، 23 پرستار بالينی دارای تجربه کافی کار کردن با بيماران مختلف، که تمايل به مشارکت و توانايی ارايه تجارب داشتند، با روش نمونهگيری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. بعد از توضيح در مورد چگونگی انجام تحق ی ق و اخذ موافقت؛ اقدام به انجام مصاحبه ن يمه ساختارمند شد . مصاحبهها ضبط و پس از گوش ک ردن اقدام به پ ی اده ک ردن آن ه ا گرديد. دادههای گردآوری شده با روش تحليل کيفی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: با تح ليل مق ايسهای داده ها، طبق ه های آموزش نا کافی آکادميک و آموزش نا کافی بازآموز ی در صدر متغ يره اي مؤثر بر زمينه آموزش مراقبت فرهنگی قرار گرفت. اين طبقات دو گانه هر کدام چند طبقه فرعی را در برگرفته اند. نتيجه گيری: اکثر مشارکت کنندگان در اين مطالعه معتقد بودند که در برنامهريزی درسی، چگونگی مراقبت از ب يماران دارای فرهنگ های مختلف، بخش مخفی آموزش دوره کارشناسی پرستار ی است و مراقبت فرهنگی در برنامه ريزی درس ی کم رنگ بوده و به طور رسمی به آن پرداخته نم يشود. چگونگی برقرار ی ارتباط با سا ير فرهنگ ها براساس تجربه می باشد و يادگيری در محيط کار صورت می گير
