مقدمه: در سال های اخير، تعداد زيادی از سازمانها ارتقاء رضايت شغلی، فرآيند توانمند سازی کارکنان و مشارکت آنها در تصميم گيری را از ضروريات موفقيت خود معرفی کردهاند. هدف از اين مطالعه حاضر تعيين ميزان همبستگی تفويض اختيار و رضايت شغلی پرستاران ميباشد.
مواد و روشها: مطالعهي حاضر از نوع توصيفی-همبستگی بوده و نمونه ها تمامی کارکنان پرستاری بيمارستان دکتر علی شريعتی شهر اصفهان در سال 1389 بودند. ابزار های گرد آوری دادهها شامل پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناسی، "چک ليست تفويض اختيار رونتری"Rowntree Delegation Checklist” “ که اعتبار آن به شيوه اعتبار محتوا و صوری و پايايی آن با ضريب همسانی دروني70/0 کسب گرديده و "شاخص شرح وظايف کندال و هيولين" “Kendall & Hulin Job Descriptive Index(JDI))” که در مطالعات قبلی ضريب همسانی درونی آن 85 /0 گزارش شده است. جهت تحليل دادهها از نرم افزار آماری SPSS نسخه 17 و از آزمونهاي آماریT مستقل، آزمونهاي اسپيرمن جهت تعيين همبستگی متغييرها، استفاده گرديد.
يافتهها: همچنين ميانگين نمره تفويض اختيار با رضايت شغلی از نظر آماری همبستگی معنيداری نداشتند (022/0-r= ،826/0p=).
نتيجهگيری: نتايج اين پژوهش نشان داد که تفويض اختيار، ابزار مديريتی موثری در افزايش رضايت شغلي پرستاران نميباشد. در عين حال پژوهشهای بيشتر در اين زمينه لازم است
