زمينه و هدف: تجويز داروی سلکوکسيب خوراکی قبل از عمل جراحی به منظور پيشگيری از درد پس از آن در مطالعات مختلف به اثبات رسيده است. مطالعات مختلفی نيز در مورد دوز کافی و موثر جهت کنترل درد پس از عمل به انجام رسيده ولی در مورد تجويز تک دوز آن يا تجويز در دوزهای منقسم با مقدار کمتر هنوز اتفاق نظر وجود ندارد. در اين مطالعه سعی شده است که اثربخشی زمانهای مختلف تجويز سلکوسيب به صورت پيش دارو در بيماران تحت عمل جراحی شکستگی ساق پا مورد بررسی قرار بگيرد.
مواد و روش: مطالعه حاضر به صورت يک کارآزمايی بالينی تصادفی شده بر روي60 بيمار با شکستگی ساق که کانديدای عمل جراحی با بيحسی نخاعی بودند انجام شد.پس از اخذ رضايت، بيماران به صورت تصادفيدر سه گروه تقسيم شدند. گروه اول سلکوکسيب خوراکی با دوز 400 ميليگرمی شب قبل از عمل جراحی، گروه دوم سلکوکسيب در دو دوز 200 ميليگرمی شب قبل و صبح روز عمل جراحی و گروه سوم (کنترل) هيچ داروئی دريافت نکردند. شدت درد پس از عمل جراحی بر حسب اسکور مشاهدهای درد (VAS)، زمان درخواست مسکن بعد از عمل جراحی و ميزان مصرف اپيوييدها ظرف 24 ساعت پس از عمل در سه گروه ثبت و مقايسه شدند. برای مقايسه داده های کيفی و کمی بين سه گروه از آزمونهای کای دو و آنووای يکطرفه استفاده شد.
يافتهها: سه گروه از نظر توزيع سنی، جنسی، طول مدت عمل جراحی اختلاف معنيداری با يکديگر نداشتند. شدت درد پس از عمل طی 6 ساعت پيگيری در سه گروه مشابه بوده و به لحاظ آماری اختلاف معنيداری نداشت. متوسط زمان درخواست مسکن از پايان بيحسی نخاعی در گروه سلکوکسيب با دوز 400 ميليگرم 121±5/196 دقيقه بود که به طور معنيداری بيشتر از گروه سلکوکسيب با دو دوز 200 ميليگرم 68±5/127 دقيقه و درگروه کنترل 44±7/122 دقيقه بود (01/0=p). هر چند ميزان دريافت مسکن ظرف 24 ساعت پس از عمل در گروهی که تک دوز 400 ميليگرم سلکوکسيب دريافت کرده بوده کمتر از دو گروه ديگر بود ولی به لحاظ آماری اين اختلاف معنيدار نبود (662/0=p)
نتيجهگيری: دوز منفرد 400 ميليگرمی سلکوکسيب به طور معنيداری زمان درخواست مسکن پس از جراحی شکستگی ساق تحت بيحسی نخاعی را به تعويق می اندازد هر چند در مقايسه با دو دوز 200 ميليگرمی تاثيری بر روی شدت درد پس از عمل جراحی ندارد. همچنين دوز 400 ميليگرمی تا حدی از ميزان مصرف اپيوييد در مقايسه با دوز 200 ميليگرمی تکرار شده و گروه کنترل ميکاهد
