زمينه و هدف: به هنگام القاي بيهوشي، هرچه زمان تاثير شل كننده سريعتر باشد از خطر آسپيراسيون كاسته خواهد شد.
براي افزايش سرعت اثر غيردپلاريزانها، ميتوان اقداماتي نظير استفاده از يك مقدار پرايمينگ از شل كننده قبل از مقدار اصلي
را انجام داد. تا به حال در پژوهشهاي انجام شده، اثر تجويز سولفات منيزيوم بر سرعت و شدت شلي عضلاني ناشي از سيس-
آتراكوريوم در روش پرايمينگ مورد مطالعه قرار نگرفته بوده است.
مواد و روش: اين مطالعه به صورت كارآزمايي تصادفي باليني و دوسوكور بر روي 88 بيمار كانديد جراحيهاي عمومي و زنان
انجام گرفت. بيماران هنگام ورود به اتاق عمل به سه گروه تقسيم شدند. به گروه اول نرمال سالين، به گروه دوم سولفات
منيزيوم 25 ميلي گرم/كيلوگرم و به گروه سوم سولفات منيزيوم 50 ميليگرم/كيلوگرم داده شد. سپس بيماران به عنوان پيش
داروي بيهوشي ميدازولام و فنتانيل دريافت كردند. مقدار كلي سيسآتراكوريوم محاسبه شد و 10 درصد از آن به عنوان مقدار
پرايمينگ تجويز گرديد. پايش شلي عضلاني با دستگاه تحريك عصب و با استفاده از آزمون انقباض منفرد با تواتر 1 هرتزانجام
25 ، و 30 پس ،20 ،15 ،10 ، شد تا زماني كه پاسخ انقباض عضلاني از بين برود. دو دقيقه بعد از لوله گذاري بيمار و در دقايق 5
از لوله گذاري تراشه، شدت بلوك در هر سه گروه با دستگاه تحريك عصب و آزمون شمارش پس از انقباض عضلاني ارزيابي
گرديد و در همين زمانها فشار خون و ضربان قلب بيماران نيز اندازهگيري شد.
يافتهها: سرعت شلي عضلاني در گروه سولفات منيزيم 50 بيشتر از گروه نرمال سالين بود. متوسط زمان لازم براي ايجاد
226 ، و 188 ثانيه بودند. هم چنين در گروه سوم شدت ، 2 و 3 به ترتيب 209 ، شلي با آزمون انقباض منفرد در گروه هاي 1
شلي عضلاني در آزمون شمارش پس از انقباض عضلاني بيشتر از ساير گروهها بود. بين روند تغييرات ميانگينهاي ضربان قلب و
فشار متوسط شرياني در سه گروه اختلاف معنيداري وجود ندارد. شيوع عوارض ناشي از تجويز منيزيم در گروه سوم بيشتر بود.
نتيجهگيري: استفاده از منيزيم قبل از سيسآتراكوريوم حين بيهوشي به روش پرايمينگ باعث افزايش سرعت و شدت شل
كنندگي ناشي از سيسآتراكوريوم ميشود. استفاده از منيزيوم باعث ايجاد پايداري در ضربان قلب و فشار متوسط شرياني نسبت
به ميزانهاي مشابه در بدو ورود بيمار به اتاق عمل نميگردد ولي روند تغييرات ميانگينهاي ضربان قلب و فشار متوسط شرياني
ثابت است
