مقدمه: ديابت يک بيماری مزمن غدد درون ريز است. ويژگی آن اختلال در سوخت و ساز گلوکز ناشی از توليد يا بهره گيری از هورمون انسولين می باشد. به علاوه تنظيم قند خون و رفتارهای خودمراقبتی در بيماران ديابتی با برخی ويژگی های شخصيتی در ارتباط است. اين پژوهش با هدف تعيين رابطه بين ويژگی های شخصيتی با رفتارهای خودمراقبتی و پيامد درمان در بيماران ديابتی انجام شد. روش ها: روش پژوهش حاضر توصيفی – همبستگی ازنوع پيش بينی بود. جامعه آماری اين تحقيق را کليه ی بيماران ديابتی نوع يک و دو مراجعه کننده به مطب خصوصی درشهرستان تبريز سال (1390) با دامنه سنی 80-30 سال تشکيل می داد که غير از ديابت بيماری ديگری نداشتند. از زنان و مردان مبتلا به ديابت نوع يک و دو 70 نفر باروش نمونه گيری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده عبارت بودند از: پرسشنامه خلاصه ای از رفتارهای مراقبت ازخود برای افراد ديابتی، فرم کوتاه پرسشنامه ويژگی های شخصيتی (Neuroticism Extraversion Openness -Five Factor Inventory)، پرسشنامه محقق ساخته پيامد درمان، که در مورد افراد شرکت کننده اجرا گرديد. داده های پژوهش با استفاده از روش های آماری تحليل رگرسيون چند متغيره مورد بررسی قرارگرفت. يافته ها: نتايج اين مطالعه نشان داد که از بين ويژگی های شخصيتی با رفتارهای خودمراقبتی و پيامد درمان تنها مؤلفه باز بودن توانست رفتارهای، رژيم غذايی، ورزش منظم، پيامد ورزش را پيش بينی کند و مؤلفه عصبيت نيز تغييرات مراقبت از پا و پيامد مراقبت از پا را پيش بينی کرد. مؤلفه وجدانی بودن نيز پيامد رژيم غذايی راپيش بينی کرد (05/0>P). نتيجه گيری: از آنجا که ميزان وقوع جهانی ديابت به خصوص ديابت شيرين به نحو چشمگيری افزايش يافته است، با توجه به يافتههای پژوهش، پيشنهاد می شود برنامههای آموزشی و مداخلهای درارتباط با رفتار خودمراقبتی و برخی از عوامل ويژگی های شخصيتی به خصوص باز بودن و عصبيت و وجدانی بودن که می تواند منجر به ارتقای حس توانايی بيمار به مهار بيماری و پذيرش مسؤوليت شود جهت توانمندسازی بيماران ترتيب داده شود
