پيشينه تاريخی عمل تراکئوتومی به 2000 سال قبل از ميلاد میرسد اما امروزه به علت کاهش چشمگير انسداد راه هوايی فوقانی در اثر بيماريهای عفونی که شايعترين علت تراکئوتومی در گذشته بوده است و همچنين پيشرفت واحدهای مراقبت ويژه( ICU )، در حال حاضر شايعترين علت انجام آن مراقبت طولانی مدت از بيماران در اين واحدها میباشد. اگر چه تراکئوتومی در بيمار انتخاب شده اغلب بسيار سودمند است اما دارای عوارضی نيز میباشد. آشنايی با ضرورتهای انجام اين عمل و نوع عوارض وعلت بروز آنها در بهرهگيری هر چه بيشتر از تراکئوتومی و جلوگيری از ناتوانی و مرگ و مير ناشی از آن کمک کننده است. در اين مطالعه توصيفی که از نوع بررسی اطلاعات موجود ( Existing Data Study ) میباشد، ضرورتهای انجام تراکئوتومی و عوارض ناشی از آن بررسی شده است. در اين پژوهش 140 بيمار شامل 103 مرد و 37 زن در محدوده سنی 20 روز تا 85 سال که تحت عمل تراکئوتومی قرار گرفته بودند ارزيابی شدند. ضرورتهای انجام تراکئوتومی به ترتيب عبارت بودند از: گذشت زمان طولانی از لولهگذاری 1/32%، تومورهای ناحيه حنجره 4/26%، ضربه به سر و صورت 4/11%، تنگی ساب گلوت 9/7%، نياز به لولهگذاری طولانی 9/7%. ساير علل شامل تومورهای تيروئيد، بيمارانی که جهت بهداشت راه هوايی تراکئوتومی شده بودند، پرده حلقی، آنژين لودويک، جراحيهای گردن و صورت، تومور مری، آبسه دور لوزهای، لارنگومالاسی و مياستنی گراو بوده است. 70 نفر از اين بيماران دچار عارضه شده بودند که اين عوارض به ترتيب کاهش شيوع شامل خونريزی، آمفيزم زيرجلدی، پنوموتوراکس، مشکلات مربوط به لوله تراکئوتومی، عفونت، تنگی تراشه، ايجاد نسج گرانولاسيون در محل تراکئوتومی، فيستول تراکئوازوفاژيال، مشکل در دکانولاسيون، آتلکتازی، تنگی استومای تراکئوتومی، پنومونی آسپيراسيون و پنومومدياستن بوده است. مرگ و مير به دنبال تراکئوتومی در اين مطالعه ديده نشد و ضرورتهای انجام تراکئوتومی تقريباً مشابه ساير مطالعات اما بروز عوارض ناشی از آن بسيار بالا بود
