مقدمه: پرستاران بخش های روانپزشکی با استرس های متعددی روبرو می باشند. لذا به کارگيری روش های سازگاری مناسب جهت کاهش اثرات مخرّب آن ضروری به نظر می رسد. از اين رو اين مطالعه با هدف تعيين عوامل تنش زا و روش های سازگاری با آن ها در پرستاران بخش های روانپزشکی مرکز آموزشی درمانی رازی شهر تبريز انجام گرديد. روش: اين پژوهش يک مطالعه توصيفی تحليلی می باشد که با شرکت 104 پرستار شاغل در بخش های روانپزشکی انجام شد. در راستای جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه مشتمل بر اطلاعات فردی، پرسشنامه استرس شغلی دی.سی.ال، روش های سازگاری با و جهت تجزيه و SPSS v. استرس در پرستاران بخش های روانپزشکی استفاده گرديد. برای تجزيه و تحليل يافته ها از نرم افزار 17 تحليل از آزمون های آماری ضريب همبستگی پيرسون، رگرسيون ، تحليل واريانس، آزمون تعقيبی توکی و آزمون تی مستقل استفاده شد. يافته ها: نتايج اين مطالعه نشان داد که دستمزد پايين، تهديد از طرف بيماران و همراهان، نبود امنّيت کافی در بخش استرس هاي شايع بودند. پرستاران بخش های حاد استرس شغلی بالاتری نسبت به پرستاران ساير بخش ها تجربه می کردند. اين اختلاف در پرستاران به جز متغير جنس، ارتباط معنی داری ما بين ساير متغيرهای فردی با استرس شغلی مشاهده .(p=0/ بخش های مزمن معنی دار بود ( 02 اکثر پرستاران با خود باوری، .(p<0/ نشد. پرستاران مرد استرس شغلی بالای معنی داری در مقايسه با پرستاران زن تجربه می کردند ( 05 افزايش دانش و تجربه، تکيه بر توانايی ها سعی در سازگاری با تنش ها داشتند. استفاده از روش های عاطفی محور در پرستاران بخش های حاد، استفاده از روش های مسأله مدار در پرستاران بخش های مزمن بيشتر از ساير بخش ها گزارش گرديد. بکارگيری روش هاي انحراف فکر توجه و برخورد هيجانی در پرستاران زن نسبت به پرستاران مرد بيشتر بود. اين اختلاف در روش انحراف فکر توجه معنی داري .(p=0/ بود ( 04 نتيجه گيری: پرستاران بخش های حاد که سطوح بالايی از تنش ها ی شغلی را تجربه می کردند، عمدتاً از روش های سازگاري عاطفی محور بهره می جستند. لذا آموزش روش های پيشگيری و روش های سازگاری با تنش ها به کارکنان به ويژه پرستاران بخش هاي روانپزشکی توصيه می شو
