از بين بردن يا کاهش پاسخهای نورواندوکرين، فاز حاد و استرس در ترومای جراحی و حين بيهوشی مورد توجه متخصصان بوده و برای پيشگيری از آن داروها و روشهای مختلفی به کار گرفته شده است. هدف از انجام اين مطالعه، بررسی اثرات تجويز سولفات منيزيم بر تغييرات ميزان سرمی هورمونهای استرس، نورواندوکرين و فاز حاد و مقايسه آن با اثرات بیحسی نخاعی بوده است. در اين مطالعه که به صورت کارآزمايی بالينی تصادفی انجام شد، 60 بيمار که کانديد عمل جراحی آرتروسکوپی تشخيصی زانو بودند به 3 گروه 20 نفری تقسيم شدند و تحت بيهوشی کامل داخل وريدی با ميدازولام، فنتانيل و آتراکوريوم همراه با سولفات منيزيم(گروه 1)، بيهوشی کامل داخل وريدی با همان روش بدون سولفات منيزيم(گروه 2) و بیحسی نخاعی به تنهايی(گروه 3) قرار گرفتند. در پايان عمل و بعد از هوشياری بيمار، درد با سيستم VAS ( Visual analog scale ) در هر سه گروه ارزيابی میگرديد و در صورت بالاتر بودن VAS از شماره 3 جهت کنترل درد در 24 ساعت بعد از عمل فنتانيل داده میشد. سپس 24 ساعت بعد از انجام عمل جراحی، سطح شاخصهای پاسخ فاز حاد و سطح هورمونهای پاسخهای استرس و هورمون نورواندوکرين(نوراپینفرين) تعيين میگرديد. بررسی نتايج حاصل از مطالعه توسط روش آماری ANOVA ، Ttest و X2 و نرم افزار SPSS با سطح معنیدار 05/0 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. برخلاف مطالعات قبلی که نشان دهنده کاهش نوراپینفرين به دنبال استفاده از سولفات منيزيم قبل از لارنگوسکوپی و استفاده از بیحسی رژيونال بودند، سطح اين هورمون و برخی از هورمونهای ديگر در 3 گروه اختلاف معنیداری با هم نداشت و در مقايسه 3 گروه با هم تنها T3 با 000/0= P ، T4 با 016/0= P ، GH ( Growth Hormone ) با 045/0= P ، WBC با 004/0= P ، BS با 043/0= P و CRP+ با 024/0= P با هم اختلاف معنیداری داشتند. نتايج اين مطالعه عدم تأثير سولفات منيزيم و تأثير نسبی بیحسی نخاعی بر پاسخهای استرس، فاز حاد و نورواندکرين را نشان داد
