تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی عارضه نسبتاّ شايعی است که باعث ناخوشنودی بيمار، افزايش زمان بستری و افزايش هزينهها و در موارد شديد باعث دهيدراتاسيون، اختلال الکتروليتی، آسپيراسيون، پنومونی و حتی باز شدن بخيه های محل جراحی ميشود. انتخاب وسيلهای که برای اداره راه هوايی استفاده ميشود، بدليل ايجاد تحريک در بخشهای مختلف راههای هوايی، ممکن است تهوع و استفراغ بعد از عمل را تحت تاثير قرار دهد. لذا برآن شديم تا ميزان بروز تهوع و استفراغ در استفاده از ماسک راه هوايی حنجرهای و انتوباسيون تراشه در بيماران تحت جراحی استرابيسم، را با هم مقايسه نماييم.
مواد وروشها:160 بيمار کانديد عمل جراحی استرابيسم تحت بيهوشی عمومی در مطالعه قرار گرفتند. بيماران بهطور تصادفی در دو گروه انتوباسيون با لوله تراشه و تعبيه ماسک راه هوايی حنجرهای قرار گرفتند و سپس شدت تهوع و بروز استفراغ در ريکاوری، 6 و 18 ساعت بعدازعمل طبق معيار کلامی مورد ارزيابی قرار گرفتند.
يافته ها: دو گروه از لحاظ اطلاعات دموگرافيک (سن، وزن، جنسيت، علائم هموديناميک (بجز ضربان قلب در زمانهای قبل از القای بيهوشی، دقيقه 5 و 15 بعد از القای بيهوشی)، طول مدت جراحی، تعداد عضلات تحت جراحی و تعداد چشم های تحت جراحی با يکديگر يکسان بودند) بروز تهوع و استفراغ بعد از عمل در ريکاوری، 6 ساعت و 18 ساعت بعد از عمل در دو گروه يکسان بود.
نتيجه گيری:طبق نتايج اين مطالعه استفاده از لوله تراشه و يا ماسک راه هوايی حنجرهای در اداره راه هوايی، تاثيري بر بروز تهوع و استفراغ بعد از عمل ندارند
