تبيين ”فرآيند حمايت“ از بيماران سرطانی تحت شيمی درمانی: يک پژوهش کيفی

Abstract

هدف: بررسی حاضر به منظور درک معنای حمايت از ديدگاه بيماران سرطانی تحت شيمی درمانی، خانواده‌هايشان و همچنين پرستاران و پزشکان انکولوژيست انجام شد. بدين منظور به بررسی معانی و برداشت‌هايی پرداخته شده است که بيماران و خانواده‌هايشان و پرستاران و پزشکان از پديده «حمايت‌شدن» و «حمايت‌کردن» دارند. روش: داده‌ها به روش کيفی و به‌کمک مصاحبه‌های نيمه‌ساختاری از 10 نفر بيمار و خانواده‌هايشان و 8 نفر پرستار و پزشک فوق تخصص انکولوژی گردآوری شد. آنها تجربه خود را از ”درک حمايت“ و ”حمايت داده‌شده“ به‌طور تشريحی، توصيف کردند. مصاحبه‌ها ضبط شد و سپس با بررسی عميق گفته‌های شرکت‌کنندگان در پژوهش بر اساس روش نظريه زمينه‌ای مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان دادند که ”حمايت“ يک نياز حياتی و چندبعدی است و بايد پيوسته به مددجويان ارائه شود. بيماران و خانواده‌‌هايشان عدم درک حمايت را از سوی کارکنان ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی ـ درمانی می‌دانستند. اولويت کارهای حمايتی از ديدگاه مددجويان حمايت‌های روحی- روانی بود. پرستاران و پزشکان حمايت جسمی را در اولويت اول قرار دادند و تمام اقدام‌های بالينی خود را با «حمايت» يکسان دانستند. در حالی‌که در مقايسه با مفهوم مراقبت، حمايت بسيار ژرف‌تر و گسترده‌تر است. نتيجه: حمايت، فرآيند تعامل اجتماعی است. اين تعامل نخست با برقراری ارتباط همدلانه و ايجاد يک شبکه ايمنی برای سامانه مددجو پديد می‌آيد و سپس براساس معنی خاصی که از بيماری و درمان برای وی صورت می‌گيرد، توانمندی لازم را در زمينه‌های مختلف جسمی، روحی- روانی و اجتماعی کسب می‌نمايد. بيماران سرطانی ايرانی و خانواده‌هايشان از نداشتن حمايت و شبکه ايمنی از سوی پزشکان و پرستاران خود گله‌مندند که ضرورت توجه، بازنگری و بازآموزی نوينی را در اين راستا ايجاب می‌نمايد