معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ايران
Abstract
هدف از برنامه ريزی نيروی انسانی در نظام ارائه خدمات بهداشتی، داشتن تعداد کافی نيروی انسانی کارآمد در تمامی حرفههای مورد نياز است که بهطور متناسب از نظر جغرافيايی، جنسی و سازمانی توزيع شده باشند. هر گونه اشکال در برنامهريزی، ناهماهنگی ميان عرضه و تقاضا را به دنبال دارد. برنامهريزی در زمينه نيروی انسانی روانپزشکی نيز از همين قانون پيروی ميکند. تغيير شرايط اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و به دنبال آن افزايش بار اختلالهای روانی، لزوم اجرای گستردهتر برنامههای بهداشت روان و ضرورت توجه به برنامهريزی درست نيروی انسانی را به دليل نقش کليدی و رهبری که در موفقيت اين برنامهها ايفا ميکند، بيش از پيش توجيه مينمايد. هدف اين نوشتار بررسی جنبههای گوناگون برنامهريزی نيروی انسانی در ايران ميباشد. از اين رو ارزيابی وضعيت موجود نيروی انسانی در ايران، نقد بررسيهای انجام شده در اين زمينه، بررسی شمار روانپزشکان و نسبت روانپزشک به جمعيت در ساير کشورها و عوامل مؤثر بر نياز به روانپزشک مورد بحث قرار ميگيرند. در پايان با توجه به عدم وجود نظام برنامهريزی منسجم و نبود يا کمبود اطلاعات لازم برای تصميمگيری در زمينه سياستهای آينده نظام بهداشتی – درمانی کشور در زمينه بهداشت روان، پيشنهادهای مناسب ارائه ميشوند
