ممانعت از افزايش فشار داخل چشم و کاهش هر چه بيشتر آن طی عمل جراحی چشم، تأثير چشمگيری در موفقيت عمل جراحی دارد. بعضی از مراحل القاء بيهوشی مانند لارنگوسکوپی و لولهگذاری داخل نای باعث افزايش فشار داخل چشمی میشود که پيامدهای آن در آسيبهای نافذ کره چشم خطرناک است. هدف اين پژوهش، مقايسه تغييرات فشار داخل چشمی طی القاء بيهوشی در شرايط کاملاً يکسان با استفاده از دو داروی تيوپنتال و پروپوفول، نيز بررسی دقيق اثرات آنها بر روی فشار داخل چشمی است تا بتوان دارويی که بطور مؤثر فشار داخل چشمی را پايين آورده و مانع از افزايش آن به دنبال لارنگوسکوپی و لولهگذاری داخل نای میشود را انتخاب کرد. در اين پژوهش 90 بيمار انتخاب شده و بهصورت تصادفی بهدو گروه تقسيم شدند. برای القاء بيهوشی در يک گروه (گروه اول) تيوپنتال mg/Kg4 و در گروه دوم پروپوفول mg/Kg5/2 تجويز شد. در هر دو گروه قبل از القاء بيهوشی سوفنتانيل µg/Kg15/0 و بعد از القاء بيهوشی آتراکوريوم mg/Kg7/0 تجويز شد. فشار داخل چشمی در چهار مرحله قبل از القاءبيهوشی، پس از القاء بيهوشی، حين لارنگوسکوپی و پانزده ثانيه بعد از لولهگذاری موفق داخل تراشه اندازهگيری شد. هر دو گروه بعد از القاء بيهوشی، کاهش معنیداری در فشار داخل چشمی داشتند(01/0P<). کاهش فشار داخل چشمی در گروه 2 به صورت معنیداری بيشتر از گروه 1 بود(01/0P<). لارنگوسکوپی و لولهگذاری داخل نای باعث افزايش معنیداری در فشار داخل چشمی در گروه اول شد، ليکن در گروه دوم خير(01/0P<). فشار داخل چشمی گروه اول، 15 ثانيه بعد از لولهگذاری داخل تراشه شروع به کاهش نمود. هيچ يک از بيماران دو گروه طی مدت مطالعه فشار داخل چشمی بالاتر از پايه نداشتند. نتيجه آن که پروپوفول باعث کاهش بيشتر فشار داخل چشمی نسبت به تيوپنتال میشود و به صورت مؤثرتری مانع از افزايش فشار داخل چشمی بدنبال لارنگوسکوپی و لولهگذاری داخل نای میشود
