ترغيب پزشکان به خدمت در مناطق محروم يکی از اهداف سياستگزاران سلامت کشور بوده و تلاشهای زيادی نيز در اين زمينه صورت گرفته است. اين پژوهش با هدف بررسی ميزان تمايل پزشکان ايرانی به خدمت در مناطق محروم و عوامل موثر بر اين تمايل انجام شده است. اين مطالعه به صورت پيمايش پستی روی نمونهای تصادفی از پزشکان شامل 5482 نفر که مشخصات آنها در نظام پزشکی جمهوری اسلامی ايران ثبت شده بود، انجام گرديد. بدين منظور پرسشنامهای حاوی سؤالاتی در مورد وضعيت اشتغال برای پزشکان فرستاده شد و نتايج حاصل از 2789 پرسشنامه پرشده مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. براساس نتايج به دست آمده 1965 نفر از پزشکان (1/74% با دامنه اطمينان 95%: 4/77-8/70%) اعلام کردند که بدون هيچ شرطی يا تحت شرايطی حاضر به قبول کار در مناطق محروم هستند. مهمترين اين شرايط شامل درآمد(0/83%) و رابطه استخدامی (3/50%) بوده است. پذيرش کار کردن در مناطق محروم با جنسيت مرد(2/78% مردان در برابر 2/64% در زنان)، سن پايينتر(ميانگين سنی 9/36 در برابر 9/41 سال)، مجرد بودن(8/79% در برابر 8/72% در افراد متأهل)، تعداد فرزند کمتر(4/1 در برابر 7/1 فرزند) و تعلق به دورههای ورود به دانشکده پزشکی از سال 1365 به بعد، در ارتباط بود. در بررسی لجستيک چند متغيری، تنها سن، جنس، کوهورت ورودی و تعامل (intraction) بين سن و جنس بر اين تمايل موثر بودند. در حدود از پزشکان ايرانی در صورت فراهم شدن شرايط خاصی که به طور عمده به ميــزان درآمد و نوع رابطه استخدامی مربوط میشد حاضر به کار در مناطق محروم بودند. مردان جوانتر و فارغالتحصيلان سالهای پس از انفجار تعداد دانشجويان پزشکی تمايل بيشتری برای اين کار داشتن
