سندرم نفروتيک با تغييرات اندک(Minimal Change Nephrotic Syndrome=MCNS)، شايعترين نوع سندرم نفروتيک ايديوپاتيک(INS) در کودکان است. اغلب کودکان مبتلا به INS به استروييد پاسخ مناسب میدهند اما تعداد زيادی از آنها دچار عودهای بعدی میشوند. در اين مطالعه تاثير سن شروع بيماری بر پيشآگهی آن مورد ارزيابی قرار گرفت. بدين منظور پرونده پزشکی تمام کودکان 1 تا 10 ساله با تشخيص INS و پاسخ اوليه به استروييد که حداقل 7 سال مراجعه منظم درمانگاهی داشتند، از نظر سن شروع بيماری، جنس، تعداد عودها، گزارش آسيبشناسی و استفاده از ساير درمانهای سرکوبگر ايمنی مورد ارزيابی قرار گرفت. کودکان مورد مطالعه در 3 گروه سنی 3-1 سال، 6-4 سال و 10-7 سال در شروع بيماری، بررسی شدند و در نهايت 61 کودک(46 پسر و 15 دختر) که دارای مشخصات مورد نظر برای بررسی بودند با تعداد 23، 24 و 14 نفر به ترتيب در گروههای ذکر شده قرار گرفته و مطالعه شدند. نمونهبرداری کليه در 46 مورد انجام شد که در 5/76%، MCNS گزارش گرديد. داروهای سيکلوفسفاميد، کلرامبوسيل و سيکلوسپورين به ترتيب در 18، 4 و 1 نفر از بيماران مورد استفاده قرار گرفته بودند. کودکانی که شروع بيماری آنها در محدوده 3-1 سال، 6-4 سال و 10-7 سالگی بود به ترتيب 92/5±7، 74/3±54/5 و 81/1±57/1 دچار عود شده بودند و دوره بيماری فعال در آنها به ترتيب 15/4±52/5، 57/3±37/5 و 54/1±92/1 سال بود. با توجه به تعداد عودها و دوره فعال بيماری، بين گروه سوم(10-7 سال) و 2 گروه سنی ديگر تفاوت معنیداری وجود داشت(05/0P<). بنابراين میتوان گفت سن شروع بيماری يک عامل مهم در پيشآگهی سندرم نفروتيک حساس به استروييد در کودکان میباشد
