اين عقيده وجود دارد که قرار گرفتن در معرض پرتوهای يونيزان در دراز مدت میتواند سبب تغيير سيستم ايمنی شده و در نهايت خطر بروز سرطان را افزايش دهد. در طی چند دهه گذشته برخی از دانشمندان بيان کردهاند که مقادير کم اشعه نه تنها زيانآور نيست بلکه میتوان اثرات سودمندی هم داشته باشد. هدف از اين مطالعه بررسی اثر پرتوگيریهای شغلی(مقدار کم و طولانی مدت اشعه) روی سيستم ايمنی سلولی و هومورال بوده است. در اين مطالعه 48 نفر از پرتونگاران به ظاهر سالم، با مقدار اشعه دريافتی کمتر از حداکثر مقدار مجاز سالانه 50ميلی سيورت(mSv)) و 18 نفر از افراد غير پرتونگار سالم به عنوان گروه کنترل که از نظر سن و جنس و درجه شغلی با هم مشابه بودند مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد گلبولهای سفيد، پلاکتها، لنفوسيتها، انواع زير گروههای لنفوسيتی(56/16CD، 8CD، 4CD، 3CD، 19CD)، DR-HLA-3CD، نسبت 8CD/4CD و غلظت سرمی 4C، 3C، IgA، IgM، IgG در هر دو گروه اندازهگيری شد که روش اندازهگيری برای زير گروههای لنفوسيتی تکنيک فلوسيتومتری و ايمونوگلوبولينها و کمپلمانها روش ايمونوتوربيديمتری، بوده است. در هر دو گروه با افزايش سن، سلولهای 8CD کاهش و نسبت 8CD/4CD افزايش نشان داد اما هيچ گونه تغييری که وابسته به اشعه دريافتی باشد، مشاهده نگرديد. نتايج حاصل از اين تحقيق نشان داد که پرتوهای يونيزان در مقادير بسيار کم که پرتونگاران در معرض آن میباشند نمیتواند تاثيری روی سيستم ايمنی داشته باش
