عوامل موثر در پاسخ پرستاران به فرسودگی شغلی

Abstract

زمينه و هدف: مسايل و مشکلات ديرپای حاکم بر مراکز سوختگی تهران، منجر به فرسودگی شغلی پرستاران شده است. اين پديده، پاسخ‌های شديدی را برانگيخته و منجر به تحت فشار قرار دادن پرستاران، بيماران و سازمان گشته است. چالشی که پيش روی مسؤولين و مديران پرستاری قرار دارد، شناسايی عوامل افزاينده يا کاهش دهنده پاسخ پرستاران به فرسودگی شغلی، توسعه نظام‌های اجرايی مناسب برای ارتقاء سازگاری مثبت و تسهيل مراقبت با کيفيت است. بنابراين مطالعه حاضر به عنوان بخشی از پژوهشی وسيع، به هدف کاوش و توصيف ادراکات پرستاران از عوامل موثر بر پاسخ‌های آنان به فرسودگی شغلی انجام گرفت. روش بررسی: در اين پژوهش، از روش تحقيق کيفی نظريه پايه استفاده شد. 38 نفر، از طريق نمونه‌گيری هدف‌دار و نظری، در مطالعه شرکت کردند و داده‌ها، با استفاده از مصاحبه‌های بدون ساختار و 21 جلسه مشاهده با مشارکت در نوبت‌های کاری مختلف، جمع‌آوری گرديد. تمامی مصاحبه‌ها بر روی نوار، ضبط و سپس وارد رايانه گرديدند و مشاهدات بر روی فرم‌های مخصوص، ثبت شدند. به منظور تحليل داده‌ها، از روش مقايسه مداوم استفاده شد و کدگذاری داده‌ها در سه سطح باز، محوری و انتخابی صورت گرفت و طبقه اصلی، طبقات فرعی و خصوصيات هر طبقه پديدار گرديد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد که خصوصيات فردی پرستاران و بيماران و حمايت اجتماعی سازمان، پاسخ پرستاران به فرسودگی شغلی را تحت تاثير قرار داده است. تعامل مشخصات فردی پرستاران و بيماران، تاثير قدرتمندی بر درک فرسودگی شغلی داشت و پاسخ‌های عاطفی، نگرشی، رفتاری و سازمانی به فرسودگی شغلی را تعديل نمود و نوع رفتار مراقبتی را معين کرد. حمايت اجتماعی، اثری تسکين دهنده داشت و پاسخ‌های عاطفی و برخی از جنبه‌های پاسخ‌های نگرشی را تغيير داد. نتيجه‌گيری: تاثير قدرتمند خصوصيات مثبت فردی و حساسيت آن به فشارهای طولانی و شديد سازمانی، مطرح کننده اجرای روشهای کاهش تنيدگی و پا برجا نگهداشتن اخلاقيات از طريق اهميت دادن بيش‌تر، به جنبه‌های اخلاقی مراقبت است. بعلاوه با توجه به اثر تسکين دهنده حمايت اجتماعی سازمان و اهميت آن برای رفاه پرستاران، مديران پرستاری، مسؤول ايجاد محيط‌های کاری حمايت کننده و برانگيزنده برای پرستاران می‌باشند