اين مطالعه مقطعی(cross sectional) به منظور بررسی ارزش تشخيصی روش AgNOR(Argyrophilic Nucleolar Organizer) در تمايز سلولهای اوروتليال غيرنئوپلاستيک از سلولهای بدخيم در سيتولوژی ادرار به عنوان نشانه فعاليت تکثيری سلولی، انجام شد. در اين مطالعه نقاط AgNOR که به روش نقره کلوييدی رنگ شده بود در سلولهای اوروتليال دفع شده در ادرار از نظر کمی ارزيابی شد. هفتاد و پنج بيمار شامل 43 مورد از افراد فاقد بدخيمی اوروتليال و 32 مورد مبتلا به کارسينوم سلول ترانزيشنال(TCC) با درجات بدخيمی(G) متفاوت شامل 6 مورد مبتلا به TCC با درجه بدخيمی I(1G)، 16 مورد با درجه بدخيمی II(2G)، 6 مورد با درجه بدخيمی III(3G) و 4 مورد با درجه بدخيمی IV(4G) که تمام آنها با روش استاندارد طلايی بيوپسی مثانه تأييد شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. ميانگين شمارش نقاط AgNOR در هسته سلولهای اوروتليال در گروههای مختلف عبارت بود از: غيرنئوپلاستيک با ميانگين 19/3، TCC(1G) با ميانگين 86/3، TCC(2G) با ميانگين 20/4 و TCC(3G) با ميانگين 44/7 و TCC(4G) با ميانگين 34/8. با توجه به نتايج به دست آمده ميانگين شمارش نقاط AgNOR در هسته سلولهای اوروتليال افزايش مرحله به مرحلهای را از موارد غيرنئوپلاستيک تا TCC با درجات بدخيمی بالا نشان داد. مقايسه گروهها با آزمون Oneway ANOVA و Post Hoc به روش Scheffe صورت گرفت که ميانگين اختلافها از نظر آماری معنیدار بود(0001/0P<). بيشترين اختلاف بين موارد فاقد بدخيمی با بيماران دارای TCC با درجه بدخيمی 3 و 4 و نيز بين موارد TCC با درجه بدخيمی I(1G) با 3G و 4G و بين TCC با درجه بدخيمی II(2G) با اين 2 گروه مشاهده شد. از سوی ديگر کمترين اختلاف بين موارد بدون نئوپلاسم و بيماران مبتلا به TCC با 1G و نيز بين بيماران مبتلا به TCC با درجه بدخيمی 3 و 4 وجود داشت. ميانگين حداکثر تعداد نقاط AgNOR نيز نتايج مشابهی را در هر گروه نشان داد. هدف از اين بررسی ارزيابی AgNOR به عنوان روشی با ويژگی زياد و حساسيت کمتر، ارزان و ساده برای افتراق ضايعات خوشخيم از بدخيم در سيتولوژی ادرار بوده است
