اختلال پس از استرس ضربه‌ای در دانش‌آموزان زلزله‌زده بم مقيم شهر کرمان چهار ماه پس از زمين‌لرزه

Abstract

مقدمه:�هدف اين پژوهش بررسی ميزان شيوع اختلال پس از استرس ضربه‌ای (PTSD) در دانش‌آموزان بم چهار ماه پس از زمين‌لرزه که برای تحصيل و ادامه زندگی به کرمان مهاجرت کرده بودند و ارتباط آن با ويژگی‌های جمعيت‌شناختی و عوامل مرتبط با زمين‌لرزه بود. مواد و روش‌کار:�پرسش‌نامه PTSD يول والدين در اختيار 243 دانش‌آموز زير 15 سال (175 پسر و 68 دختر) قرار گرفت تا والدين آنها در منزل تکميل کنند. پرسش‌نامه PTSD واتسون را 160 دانش‌آموز دبيرستانی بالای 15 سال (56 پسر و 104 دختر) در مدرسه تکميل کردند. پرسش‌نامه جمعيت‌شناختی، اطلاعات مربوط به آسيب بدنی, ويران‌شدن خانه‌ها و از دست دادن بستگان را نيز هر دو گروه سنی تکميل کردند. يافته‌ها:�8/90% دانش‌آموزان زير 15 سال, يکی از بستگان درجه يک را در زمين‌لرزه از دست داده بودند, خانه‌های 81% آنان به‌طور کلی ويران شده بود و 4/89% آسيب بدنی ديده بودند. 4/94% دانش آموزان بالای 15 سال يکی از بستگان درجه يک خود را در زمين‌لرزه از دست داده بودند, 4/89% ويرانی خانه‌های خود را گزارش کردند و 6/80% دچار آسيب بدنی شده بودند. در دانش‌آموزان زير 15 سال ميزان PTSD در 2/52% پسران و 59% دختران وجود داشت که تفاوت از نظر آماری معنی‌دار بود (01/0p< ). در دانش‌آموزان بالای 15 سال, 5/37% پسران و 5/33% دختران مبتلا به PTSD بودند که تفاوت معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری:�ميزان اختلال PTSD در کودکان و نوجوانان به‌دنبال زمين‌لرزه شديد قابل توجه است و برنامه‌ريزی برای تشخيص و مداخله درمانی ضروری به‌نظر می‌رسد