زمينه و هدف: ختم حاملگی در مواردی که سرويکس برای القاء مناسب نيست، يکی از مشکلات مامايی است و پيدا کردن روشهايی که باعث آماده شده سرويکس و پاسخ هر چه بهتر به القاء زايمان شوند، هميشه مدنظر بوده است. هدف از اين مطالعه، مقايسه اثر تزريق اکسترا آمنيوتيک نرمال سالين به تنهايی و توام با دگزامتازون برای آماده ساختن سرويکس و القاء زايمان بود. روش بررسی: مطالعه به صورت کارآزمايی بالينی دوسوکور در بيمارستان شهيد اکبرآبادی و در فاصله زمانی فروردين سال 1381 تا فروردين سال 1382 صورت گرفته است. 84 زن باردار که حاملگی 40 هفته يا بيشتر و Bishop score کمتر از 5 داشتند و جنين آنها سفاليک و يک قلو بود و جهت ختم حاملگی بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. در 41 بيمار، دگزامتازون به ميزان 20 ميلیگرم توام با نرمال سالين و در 43 بيمار، نرمال سالين به تنهايی در فضای اکستراآمنيوتيک انفوزيون گرديد(EASI=Extramniotic saline infusion) و بعد از 6 ساعت از انجام EASI در هر دو گروه، اينداکشن با اکسیتوسين جهت بيمار شروع شد و سپس سير زايمان در دو گروه مورد مقايسه قرار گرفت. يافتهها: از نظر سن، پاريتی و Bishop Score اوليه، بين دو گروه، اختلاف آماری معنیدار وجود نداشت. از جمع 84 بيمار تحت بررسی، 75 مورد وارد فاز فعال شدند که 38 نفر(37/88%) در گروه EASI و 37 نفر(25/90%) در گروه دگزامتازون بودند که تفاوت از نظر آماری معنیدار نبود. فاصله زمانی تجويز اکسیتوسين تا زايمان در گروه دگزامتازون، 86/2±25/7 ساعت و در گروه نرمال سالين، 91/3±76/9 ساعت بود که اختلاف از نظر آماری معنیدار بود(002/0=P). بين ميزان سزارين، دفع مکونيوم توسط جنين، آپگار نوزادان، وزن موقع تولد و نياز به NICU(Neonatal intensive care unit) بين دو گروه اختلاف معنیدار وجود نداشت. بين گراويديتی و فاصله زمان اينداکشن تا زايمان، رابطه معکوس آماری وجود داشت(001/0=P و 474/0-=r). نتيجهگيری: تزريق اکستراآمنيوتيک نرمال سالين، روش مناسب و ارزانی برای ripe کردن سرويکس و پاسخ به اينداکشن است و اضافهکردن دگزامتازون به آن، میتواند سير ليبر را کوتاهتر کند
