زمينه و هدف: بيماران بستری در ICU، نيازمند آرامبخشی يا sedation هستند. داروهای رايج برای آرامبخشی شامل انواع داروهای دسته بنزوديازپينها، مخدرها، باربيتوراتها و هيپنوتيکها میباشد. هدف از انجام اين تحقيق، مقايسه اثر آرامبخشی دو مخدر مورفين و رمیفنتانيل و نيز تغييرات هموديناميک حاصله از آن، در بيماران ترومايی نيازمند حمايت تنفسی بود. روش بررسی: اين تحقيق به روش کارآزمايی بالينی تصادفی (Randomized controlled clinical trial) در بخش مراقبتهای ويژه جراحی انجام شد. 60 بيمار در طيف سنی 80-18سال وارد مطالعه شدند. بيماران به طور تصادفی به دو گروه مورفين و رمیفنتانيل تقسيم شدند. ابتدا بيماران، دوزهای gr/kg05/0 از رمیفنتانيل و mgr 5 از مورفين را دريافت کرده و تا رسيدن به سطح آرامبخشی 3و4 از Ramsey scale، دوز داروها افزوده شده و سپس همان دوز را به صورت نگهدارنده تا 24 ساعت دريافت کردند. در طی اين مدت با فواصل هر 4 ساعت فشار خون، تعداد ضربان قلب و تعداد تنفس مورد پايش قرار گرفت. در نهايت اطلاعات به دست آمده، توسط نرمافزار SPSS 10 تحت آناليز آماری قرار گرفت. يافتهها: 60 بيمار مورد مطالعه که متوسط سن آنها 5/18±53/42 و شامل 37(7/61%) مرد و 23(3/38%) زن بود، در دو گروه مساوی دستهبندی شدند. متوسط فشار خون بيماران گروه مورفين 68/1±12/109 و در گروه رمیفنتانيل 66/6±01/90 (00/0P<)، متوسط ضربان قلب در دو گروه فوق به ترتيب 31/2±89/101 و 15/10±06/95(00/0P<) و متوسط تعداد تنفس آنها، 49/2±95/19 و 37/4±24/19 (4/0P<) بود. نتيجهگيری: رمیفنتانيل اگرچه موجب افت فشارخون و ضربان قلب واضحتری نسبت به مورفين شده ولی روند تغييرات آن در طول 24 ساعت، روند ثابت و بدون تغييری بوده و به اين ترتيب شرايط باثباتتری را برای بيماران به وجود آورده است. داروی رمیفنتانيل در مواردی که افت فشار خون اوليه خطری برای بيماران محسوب نمیشود، ثبات و پايداری بيشتری را در طول مدت درمان بيماران فراهم میکند
