يافتههای متعددی وجود دارند که نشان میدهند استرس اکسيداتيو در پاتوژنز بيماری ديابت و عوارض مزمن آن نقش مهمی بر عهده دارد. هدف از انجام دادن اين تحقيق، بررسی آسيبپذيری غشای گويچههای قرمز در برابر اکسيداسيون و ارزيابی وضعيت آنتیاکسيدانها در بيماران مبتلا به ديابت تيپ يک بوده است. در اين مطالعه 35 بيمار مبتلا به ديابت تيپ يک و 28 فرد سالم که از نظر سن و جنس مشابه افراد بيمار بودند، مورد بررسی قرار گرفتند و آسيبپذيری گويچههای قرمز نسبت به اکسيدانها و مقدار مالون دیآلدييد(MDA) و نيز مقدار گلوتاتيون گويچههای قرمز(GSH)، فعاليت آنزيم گلوتاتيون پراکسيداز آنها(GSH-Px) و آنتیاکسيدانهای تام پلاسما(FRAP) در بيماران و افراد سالم ارزيابی و مقايسه شد. براساس نتايج به دست آمده مقدار GSH و FRAP کمتر از افراد سالم بود. تفاوت GSH-Px در گروه بيماران و شاهد معنیدار نبود. آسيبپذيری ليپيدهای غشای گويچههای قرمز افراد بيمار، مقدار MDA و MDA maximal release در بيماران افزايش چشمگيری را نشان داد. MDA با سن، FBS و HbA1C همبستگی مثبت و با FRAP همبستگی منفی داشت. GSH گويچههای قرمز با طول مدت ابتلا به ديابت همبستگی مثبت و با FBS و HbA1C همبستگی منفی را نشان داد. آنتیاکسيدانهای تام پلاسما نيز با FBS و HbA1C همبستگی منفی داشتند. هيچ گونه رابطه معنیداری بين شاخصهای اندازهگيری شده با کلسترول، تریگليسريد و کراتينين ديده نشد. با توجه به نتايج به دست آمده به نظر میرسد که در مبتلايان به ديابت تيپ يک حالت استرس اکسيداتيو وجود داشته باشد که ناشی از کنترل متابوليک آنها میباشد و اين افراد به علت اختلال در وضعيت آنتیاکسيدانها، از آسيبپذيری بيشتری در برابر ترکيبات اکسيد کننده برخوردار هستند
