زمينه و هدف: تاکنــون تأثيــر درمانی دو روش US ( Ultra Sound ) تحت استــرچ(کشــش) و Hold-Relax بر کاهش کوتاهی عضلات و تاندونها با هم مقايسه نشده، همچنين تأثير امواج اولتراسوند نيز بر دوام اثر درمانی استرچينگ مشخص نشده است. در اين تحقيق به مقايسه پايايی و دوام تأثير درمانی دو روش us تحت استرچ و Hold-Relax بر کاهش کوتاهی عضله همسترينگ پرداخته شد.
روش کار: اين مطالعه به صورت آزمون بالينی تصادفی( clinical trial ) بر روی 20 زن جوان سالم و غير ورزشکار با ميانگين سنی 32/1 ± 62/21 سال که دچار کوتاهی عادتی دو طرفه عضلات همسترنيگ بودند ( ˚ 65 SLR ≤ : Straight Leg Raising )، انجام شد. نمونهها به صورت تصادفی به 2 گروه 10 نفره تقسيم شدند. درمان در گروه اول به روش US تحت استرچ و در گروه دوم به روش Hold-Relax به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام شد. در هر بيمار متغيرها قبل از شروع درمان و بلافاصله بعد از اتمام دوره درمان اندازهگيری شدند، اين متغيرها شامل دامنه SLR فعال ( Active ) و غيرفعال( Passive ) ، دامنه اکستنسيون فعال و غيرفعال زانو، تيلت لگن و لوردوز کمر بودند. بعد از اتمام دوره درمان برای پيگيری پايايی درمان ارزيابی تمام متغيرهای فوق در طی 4 مرحله با فواصل 1 هفته انجام شد.
يافتهها: در هر دو گروه درمانی بعد از اتمام دوره درمان همه متغيرها به جز لوردوز کمر تأثيرات درمانی قابل توجه و معنیداری نشان دادند. تأثير روش درمانی US تحت استرچ بر روی تمام متغيرها نسبت به روش Hold-Relax بيشتر بود، که اين برتری در مورد متغيرهای SLR فعال و غيرفعال در پای چپ نمونهها و تيلت لگن نيز معنیدار بود. تأثير روش درمانی Hold-Relax در اکثر متغيرها تا انتهای هفته چهارم پيگيری پايدار باقی ماند و کاهش معنیداری نشان نداد . در حالی که در روش درمانی US تحت استرچ در بيشتر متغيرها از همان هفته اول پيگيری، کاهش معنیدار مشاهده شد.
نتيجهگيری کلی: بنابراين به نظر میرسد بايد برای کسب نتايج درمانی حاد و کوتاه مدت از روش US تحت استرچ و برای داشتن پايايی بيشتر از روش Hold-Relax استفاده شود
