زمينه و هدف: آميلوئيدوز ثانويه(واکنشی) يک عارضه ديررس و مهم در بيماران التهاب مزمن مانند آرتريت روماتوئيد میباشد. هدف از انجام اين پژوهش تعيين شيوع آميلوئيدوز ثانويه در بيماران مبتلا به آرتريت روماتوئيد(RA) و بررسی ويژگیهای بالينی و آزمايشگاهی همراه میباشد. روش بررسی: مطالعه انجام شده به صورت مقطعی(cross sectional) بود. 220 بيمار مبتلا به آرتريت روماتوئيد به مدت حداقل 5 سال، مراجعه کننده به دو درمانگاه روماتولوژی، طی سالهای 1380 تا 1382 انتخاب شدند(167 زن و 53 مرد). آسپيراسيون نسج چربی شکمی انجام شد و نمونهها بعد از رنگآميزی Congo-red، تحت نور پلاريزه(به منظور بررسی نور سبز) مشاهده شدند. مشخصات بالينی آزمايشگاهی بيماران نيز مورد ارزيابی قرار گرفت. يافتهها توسط آزمونهای t و کای دو(Chi-Square) و نرمافزار SPSS تجزيه و تحليل شد. يافتهها: رسوب آميلوئيد در 11 بيمار(5%) به روش آسپيراسيون نسج چربی مثبت بود که همگی 1+ رسوب آميلوئيد نشان دادند. از نظر مشخصات مهم بالينی، 7 بيمار(64%) يبوست و 6 بيمار(55%) پروتئينوری داشتند. نتيجهگيری: اين دسته از بيماران ايرانی مبتلا به آرتريت روماتوئيد مراجعه کننده به دو درمانگاه روماتولوژی، شيوع پايينی از رسوب آميلوئيد داشتند که حدوداً نيمی از آنها تحت بالينی بودند. مطالعات پیگيری برای تحقيق در مورد اين که آيا اين آميلوئيد تحت بالينی به آميلوئيدوز بالينی تبديل میشود يا خير، لازم است.
