هدف از اين مطالعه بررسی تظاهرات بالينی، عوامل مستعد کننده، نتايج درمان و ميزان مزمن شدن بيماری در شيرخواران 23-1 ماهه مبتلا به ايمون ترومبوسيتوپنی پورپورا بوده است. در اين مطالعه گذشتهنگر تعداد 62 شيرخوار مبتلا به ITP از سال 1377 لغايت 1381 به مدت 5 سال، از نظر سن، جنس، تظاهرات بالينی نتايج درمان و ميزان مزمن شدن بيماری در اين گروه سنی مورد بررسی قرار گرفتند. از 62 شيرخوار مورد مطالعه، 39 نفر(9/62%) پسر و 23 نفر(1/37%) دختر بودند. سن بيماران بين 5/1 تا 23 ماه بود. شصت و دو بيمار خونريزی به صورت پتشی و پورپورا يا اکيموز داشتند و در 12 بيمار(5/19%) علاوه بر پتشی و پورپورا خون ريزی مخاطی به صورت خونريزی از بينی يا اپيستاکسی(7 نفر)، خونريزی از لثه(1 نفر) و خونريزی از لثه و اپيستاکسی(1 نفر) وجود داشت و 3 بيمار نيز خونريزی از اعضای داخلی داشتند که در هر 3 مورد خونريزی از دستگاه گوارش بود. از نظر عوامل مستعد کننده، 44 نفر(71%) به دنبال عفونتهای ويروسی دستگاه تنفسی فوقانی، 8 نفر(9/12%) به دنبال تزريق واکسن و 1 مورد پس از آبله مرغان دچار اين بيماری شده بودند و در 9 نفر عامل مستعد کننده مشخص نبود. از نظر نوع درمان، برای 55 بيمار IVIgG تجويز شده بود که از اين تعداد 39 نفر تنها IVIgG و 16 نفر IVIgG و پردنيزولون به طور هم زمان يا پس از مدتی دريافت کرده بودند و 3 بيمار از 16 بيمار به علت عدم پاسخ، داروهای متعددی برای آنها تجويز شده بود و 4 بيمار هيچ دارويی دريافت نکرده بودند. از نظر پاسخ به درمان در 46 نفر(2/74%) پاسخ کامل و در 6 نفر(7/9%) پاسخ نسبی مشاهده شد و 6 نفر به درمان پاسخ ندادند. از نظر سير بيماری، 51 نفر(25/82%) ITP حاد و 11 نفر(75/17%) ITP مزمن داشتند. به طور خلاصه پاسخ به درمان در شيرخواران مبتلا به ITP خوب بوده و در اغلب موارد يک دوره درمانی کافی میباشد. شيوع ITP مزمن در شيرخواران کمتر از بچههای بزرگتر است و واکسن نقش مهمی در اتيولوژی ITP در آنها دارد. از آن جا که در زمينه ITP در اين مقطع سنی کمتر مطالعه شده است مطالعه حاضر جهت بررسی اين گروه سنی صورت گرفت
