با افزايش حضور ميدانهای مغناطيسی يکنواخت با شدتهای کم در محيطهای مختلف از جمله کارخانهها، صنايع، وسايل حمل و نقل، بيمارستانها، اطراف وسايل برقی خانگی و نيز کاربردهای آن در زمينههای پزشکی، بررسی دقيق و همه جانبه اثرات اين نوع ميدانها بر خواص و عملکرد بافتهای مختلف بدن انسان، به خصوص بافت عصبی، از نقطهنظر حفاظت و ايمنی و نيز استفاده درمانی از آنها، لازم و ضروری میباشد. با توجه به اين مطالب، تحقيق حاضر جهت بررسی اثر ميدانهای مغناطيسی يکنواخت با شدت کم بر سرعت هدايت الکتريکی سيگنالهای عصبی صورت گرفت. ميدان مغناطيسی اعمال شده 5/0 ميلیتسلا و محل پرتودهی، عصب حرکتی محيطی مديان در محل اتصال آن به عضله ابداکتورپوليسيس برويس بود. مقدار زمان تأخير و سرعت هدايت الکتريکی عصب ذکر شده با دستگاه تحريک و ثبت Cadwell 5200 A روی مچ دست چپ 30 نفر از مردان سالم، 1 بار بدون اعمال ميدان و بار ديگر در زمان برقرار شدن ميدان، اندازهگيری شد. با بررسی و اندازهگيری منحنیهای پاسخ دستگاه تحريک مشاهده شد که ميدان مغناطيسی سبب کاهش سرعت هدايت الکتريکی سيگنالهای عصبی، از طريق افزايش زمان تأخير در عملکرد ميانجیهای عصبی ـ عضلانی در محل سيناپس عصبی ـ عضلانی يا افزايش زمان تأخير در انتقال سيگنال در فيبرهای عضلانی، میگردد(05/0 P< ). علت افزايش زمان تأخير و کاهش سرعت هدايت الکتريکی در محل سيناپس عصب و عضله، میتواند به بلوک شدن موقتی اثر ميانجیهای عصبی ـ عضلانی از جمله استيل کولين و تغيير ميزان غلظت آنها به واسطه اثر نيروی لورنتز يا ناشی از افزايش فضای سيناپسی عصب و عضله تحت اثر ميدان مغناطيسی باشد. همچنين افزايش زمان تأخير در انتقال سيگنال توسط فيبرهای عضلانی میتواند به علت تغيير در ميزان غلظت کلسيم يا تغيير آستانه تحريکپذيری فيبرها، تحت اثر ميدان مغناطيسی باشد
