زمينه و هدف: نفروپاتی ديابتی يکی از علل شايع ESRD ( End stage renal disease ) میباشد. ميکروآلبومينوری نشانگر نفروپاتی ديابتی است. هدف از اين مطالعه، تعيين شيوع پروتئينوری ديابتی در بيماران ديابتی نوع 2 که تازه تشخيص داده شدهاند، میباشد.
روش بررسی: اين مطالعه توصيفی ـ تحليلی ـ مقطعی روی 288 بيمار ديابتی نوع 2 مراجعه کننده به انستيتو غدد درونريز و متابوليسم، بين سالهای 1383 تا 1385 انجام شده است. بيماران ديابتی تازه تشخيص داده شده از نظر سن، جنس، گلوکز خون ناشتا، HbAlc ، BUN ( Blood urea nitrogen )، کراتينين و ميکروآلبومين ادرار 24 ساعته، مورد ارزيابی قرار گرفتند. نتايج با استفاده از آزمون T Test مقايسه گرديدند.
يافتهها: از مجموع 288 بيمار ديابتی مورد مطالعه، 165 بيمار(3/57%) نفروپاتی ديابتی داشتند که در اين گروه، 147 بيمار(51%) ميکروآلبومينوری داشتند. 6/64%، زن و4/35%، مرد بودند. نسبت سن و جنس بيماران در دو گروه با و بدون نفروپاتی ديابتی، مشابه بود و ميانگين سن بيماران، 4/9 ± 6/52 سال بود. بين ميانگين FBS ( Fasting blood sugar )، BUN ، سن و جنس بيماران ديابتی مبتلا به نفروپاتی، با بيماران ديابتی بدون نفروپاتی، تفاوت آماری معنیداری مشاهده نشد ولی از نظر آماری بين نفروپاتی ديابتی و ميزان Cr و HbAlc ارتباط معنیداری وجود داشت(05/0 P< ).
نتيجهگيری: فراوانی بروز نفروپاتی ديابتی در مبتلايان به ديابت( Diabetes mellitus=DM ) نوع II تازه تشخيص داده شده، 3/57% بود. غربالگری تمام بيماران ديابت نوع II که تازه تشخيص داده شدهاند، از نظر ميکروآلبومينوری توصيه میشو
