زمينه و هدف: التهاب مزمن گوش ميانی، به تغييرات غيرقابل برگشت مخاط گوش ميانی اطلاق میشود که معمولاً در حضور پارگی پرده تمپان ديده میشود. اين مساله با علايم ترشح چرکی مکرر يا مداوم(اتوره)، کاهش شنوايی و ... بروز کرده و در سير بيماری، میتواند زمينهساز عوارض حاد و خطرناکی شود. التهاب مزمن، به علت ماهيت غيرقابل برگشت خود، در اکثر موارد نيازمند اقدامات جراحی میباشد و پاتولوژیهای متفاوتی در ايجاد آن مشخص شده است. هدف از اين مطالعه آنست که با بررسی بيماران دچار اين مشکل، شيوع پاتولوژیهای مختلف در موارد التهاب مزمن گوش ميانی عمل شده، تعيين شود تا در آينده، ذهنيت بهتری در مورد بيماران دچار اين مشکل وجود داشته باشد. روش بررسی: در اين تحقيق که به روش کوهورت آيندهنگر بر روی 100 بيمار مبتلا به عفونت مزمن گوش انجم شده است، 73 مرد و 27 زن در سنين مختلف با بيشترين فراوانی در 30-20 سالگی که با تشخيص التهاب مزمن گوش ميانی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، از نظر پاتولوژی عامل، بررسی و با استفاده از نرمافزار (version 11)SPSS آناليز شدند. يافتهها: نتايج بدست آمده از پاتولوژی عامل در گوشهای عمل شده، شامل 86% بافت گرانولاسيون، 18% کلستئاتوم، 32% تمپانواسکلروز، 4% گرانولوم کلسترول و 71% تغييرات استخوانچهای بود. نتيجهگيری: عفونت مزمن گوش ميانی که با کاهش شنوايی يا ترشح مداوم يا مکرر تظاهر میکند، میتواند به علل پاتولوژیهای مختلفی باشد که شايعترين آنها به ترتيب، بافت گرانولاسيون، کلستئاتوم، تمپانواسکلروز و گرانولوم کلسترولی میباشد. شناخت بالينی نوع پاتولوژی، راهنمای بسيار مفيدی جهت درمانهای بعدی، انتخاب روش جراحی، آگاه ساختن بيمار به نوع بيماری، پيشآگهی و نتايج عمل جراحی میباشد
