مقايسه مصرف آنتی‌سايکوتيک‌های تيپيک و آتيپيک در ايجاد علايم وسواسی بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا

Abstract

هدف: در اين بررسی اثر آنتی‌سايکوتيک‌های تيپيک و آتيپيک در ايجاد علايم وسواسی بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا مقايسه شده است. روش: در يک بررسی توصيفی- مقايسه‌ای 64 بيمار دچار اسکيزوفرنيا (32 بيمار در گروه آنتی‌سايکوتيک‌های تيپيک و 32 بيمار در گروه آنتی‌سايکوتيک‌های آتيپيک) بررسی شدند. همه بيمارانی که بر پايه مصاحبه بالينی ساختاريافته برای اختلال‌های محور يک در DSM-IV�(SCID-I) تشخيص قطعی اسکيزوفرنيا دريافت کرده بودند، دو آزمون مقياس وسواسی – اجباری ييل- براون (YBOCS) و مقياس مختصر درجه‌بندی روانپزشکی (BPRS) را در آغاز، سه هفته و شش هفته پس از درمان اجرا نمودند. داده‌های به‌دست‌آمده با روش‌های آمار توصيفی، تحليل واريانس با اندازه‌های مکرر و آزمون t تحليل شدند. يافته‌ها: در گروه دريافت‌کننده آنتی‌سايکوتيک‌های تيپيک متوسط نمره آزمون YBOCS به‌ترتيب پيش از آغاز درمان، سه هفته و شش هفته پس از آن 40/2، 30/2 و 18/2 به‌دست آمد و در گروه دريافت‌کنندگان آنتی‌سايکوتيک‌های آتيپيک ميانگين نمره آزمون YBOCS به‌ترتيب در آغاز درمان، سه هفته وشش هفته پس از درمان 12/4، 46/4 و 53/4 بود. تفاوت نمرات آزمون YBOCS در دوگروه دريافت‌کننده آنتی‌سايکوتيک‌های تيپيک و آتيپيک پيش از درمان به سطح معنی‌داری نزديک و در هفته سوم و ششم درمان، معنی‌دار بود (05/0p<). در گروه تيپيک يک بيمار با سابقه خانوادگی مثبت کاهش علايم وسواسی و در گروه آتيپيک نيز يک بيمار با سابقه خانودگی مثبت افزايش علايم وسواسی را نشان دادند. نتيجه‌گيری: آنتی‌سايکوتيک‌های آتيپيک می‌توانند علايم وسواسی (هر چند کم) در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا ايجاد کنند. با وجود اهميت سابقه خانوادگی درتظاهرات بالينی وسواس در مصرف‌کنندگان آنتی‌سايکوتيک‌های آتيپيک، نقش اين متغيردر کاهش يا افزايش علايم وسواسی اندک بود