زمينه و هدف: ارزيابی Objective راه هوايی بينی، کمک فراوانی در جهت درک عملکرد تنفسی از راه بينی میباشد. تست آکوستيک رينومتری، يکی از شايعترين تستهای مورد استفاده در اندازهگيریهای Objective راه هوايی بينی میباشد. اين تست، قابليت اندازهگيری سطح مقطع بينی در فواصل مختلف از nostril، حجم بينی و تعيين محل حداقل سطح مقطع بينی را دارا میباشد. با توجه به اينکه ميزان متغيرهای ذکر شده در نژادهای مختلف، متفاوت میباشد، بدست آوردن مقادير نرمال در جمعيت بالغ ايرانی به عنوان معياری در امر تشخيص و درمان بيماریهای راه هوايی بينی بسيار مفيد میباشد. روش بررسی: تعداد 180 نفر از جمعيت بالغ(60-18 سال) ايرانی بدون شکايت راه تنفسی بينی، تحت تست آکوستيک رينومتری قرار گرفتند و متوسط حجم و حداقل سطح مقطع بينی در آنها تعيين گرديد و همچنين ارتباط اين متغيرها با سن، جنس، قد، وزن، مصرف سيگار و مصرف داروی ضد احتقان موضعی بررسی شد. مطالعه از نوع مقطعی(cross sectional) بود و از آزمونهای Correlation test، T Test و Descriptive statistics در نرمافزار spss استفاده شد. يافتهها: در جمعيت مورد مطالعه، قبل از مصرف داروی ضد احتقان، حجم کل بينی(مجموع حجمهای راست و چپ)، 94/0±12/8 سانتیمتر مکعب و حداقل سطح مقطع کل بينی، 17/0±9/0 سانتیمتر مربع بود. مقادير فوق ارتباط معنیداری با مصرف سيگار، سن، جنس، قد و وزن افراد مورد مطالعه نداشتند. حجم و حداقل سطح مقطع بينی پس از مصرف دکنژستان افزايش داشته است. نتيجهگيری: با توجه به تفاوت حجم و حداقل سطح مقطع بينی در نژادهای مختلف، استفاده از اين آمار در نژاد ايرانی، معيار مناسبی برای تشخيص بيماریهای رينولوژيک، انتخاب درمان صحيح(طبی يا جراحی) و همچنين مقايسه نتايج قبل و پس از عمل جراحی راههوايی بينی میباشد
