زمينه و هدف: سير، گياهی دارويی میباشد که از ديرباز در جوامع مورد استفاده دارويی قرار میگرفته است. با توجه به صدمات مسموميت با سرب مخصوصاً به بافتهای حياتی مانند کبد، کليه، مغز، استخوان و سيستم خونساز و همچنين به علت عوارض جانبی اکثر داروهايی که برای درمان مسموميت با سرب بکار میروند، انجام تحقيقاتی جديد برای يافتن داروهای کم خطرتر جهت پيگيری و درمان مناسب آن، لازم به نظر میرسد. هدف از اين مطالعه، بررسی اثر تجويز سير و قرص سير در جلوگيری از تجمع سرب در برخی بافتهای مهم میباشد. روش بررسی: 30 قلاده سگ نژاد مخلوط نر(وزن: 12-9 کيلوگرم و سن: 9-6 ماه) به طور اتفاقی به 6 گروه پنجتايی(4 گروه آزمايشی، يک گروه شاهد مثبت و يک گروه شاهد منفی) تقسيم شدند. گروههای آزمايشی(A و B) و گروه شاهد مثبت(C)، در مدت يک ماه، روزانه 5 ميلیگرم استات سرب به ازای هر کيلوگرم از وزن دريافت کردند و گروههای A1، A2، B1 و B2 به ازای هر کيلوگرم وزن بدن به ترتيب 8/1 و 4/1 قرص سير، 250 و 500 ميلیگرم سير تازه دريافت کردند. گروه D به عنوان گروه شاهد منفی، در مدت يک ماه آزمايش، هيچ مادهای دريافت نکرد. نتايج بدست آمده، با تست Dunnet از روش آماری Kruskal-wallis One Way Analysis of Variance on Ranks مورد بررسی قرار گرفتند. يافتهها: کاهش بار سرب سرم در گروههای B1 و B2 نسبت به گروه C، معنیدار بود(05/0P). در بافت کليه، کاهش سرب همه گروهها بجز گروه A1 و در بافت کبد و استخوان، کاهش سرب همه گروهها نسبت به گروه C، معنیدار بود(05/0P<). نتيجهگيری: مطالعه حاضر نشان میدهد که تجويز حداقل 250 ميلیگرم سير تازه به ازای هر کيلوگرم از وزن بدن به صورت روزانه، میتواند ميزان سرب سرم، بافت کليه، کبد و استخوان را کاهش دهد ولی دوز مشابه از قرص سير، روی سرم و کليه موثر نيست. به هر حال، تجويز حداقل 500 ميلیگرم از قرص به ازای هر کيلوگرم از وزن بدن به صورت روزانه، بر بافت کليه نيز موثر است
