تأثير گروه‌درمانی شناختی- رفتاری بر افسردگی و احساس ناتوانی ناشی از سردرد در بيماران مبتلا به ميگرن و سردرد تنشی

Abstract

هدف: هدف اين پژوهش بررسی اثربخشی شيوه درمان شناختی- رفتاری گروهی بر پيامدهای ناخواسته سردردهای عودکننده، از جمله ناتوانی ناشی از سردرد و افسردگی در زندگی روزمره بيماران مبتلا به سردرد بود. روش: از ميان دانشجويان دختر دانشگاه شيراز، 20 نفر بر پايه مصاحبه تشخيصی و تشخيص نورولوژيست، در چهارچوب ملاک‌های تشخيصی انجمن بين‌المللی سردرد برای ميگرن يا سردرد تنشی، انتخاب شدند. آزمودنی‌ها به مدت نُه هفته، هر هفته در يک جلسه درمان 90 دقيقه‌ای شرکت کردند. در اين پژوهش، از پرسش‌نامه سنجش ناتوانی ناشی از سردرد و پرسش‌نامه افسردگی بک بهره گرفته شد. آزمودنی‌ها در سه موقعيت پيش‌آزمون، ميان‌آزمون و پس‌آزمون به پرسش‌نامه‌ها پاسخ دادند. برای تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيری‌های مکرر بهره گرفته شد. يافته‌ها: شيوه درمان شناختی- رفتاری گروهی به‌طور معنی‌داری سبب کاهش ناتوانی ناشی از سردرد و افسردگی در بيماران مبتلا به سردرد گرديد (001/0p<). نتيجه‌گيری: شيوه درمان شناختی- رفتاری می‌تواند به‌عنوان شيوه‌ای مستقل يا در کنار ساير شيوه‌های درمانی مانند دارودرمانی در درمان متغيرهای جانبی سردردهای تنشی و ميگرن مانند افسردگی و ناتوانی ناشی از سردرد به‌کار برده شود