تحمل‌نکردن بلاتکليفی و نگرانی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگير و اختلال وسواسی- اجباری

Abstract

هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه مؤلفه­های شناختی تحمل­نکردن بلاتکليفی و نگرانی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگير، اختلال وسواسی- اجباری و افراد سالم بود. روش: از سه گروه بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير، بيماران مبتلا به اختلال وسواسی- اجباری و افراد سالم، هريک 31 نفر به روش نمونه­گيری دردسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده­ها مقياس تحمل­نکردن بلاتکليفی (IUS) و پرسش­نامه نگرانی ايالت پن (PSWQ) به­کار رفت. داده­ها به روش تحليل واريانس چند متغيره (MANOVA) تحليل شدند. يافته­ها: در دو خرده­مقياس «تصور نااطمينانی به ناتوانی برای عمل­کردن منجر مي­شود» و «نااطمينانی پريشان­کننده و آشفته­کننده است»، هم­چنين از نظر نگرانی آسيب­شناختی ميان سه گروه تفاوت وجود داشت (0001/0p<). در نمره کل تحمل‌نکردن بلاتکليفی و دو خرده­مقياس «وقايع غيرمنتظره منفی هستند و بايد از آنها دوری کرد» و «وجود نااطمينانی غيرمنصفانه است» تفاوت هر يک از دو گروه مبتلا به اختلال اضطراب فراگير و وسواسی- اجباری با گروه گواه معنادار بود (0001/0p<). نتيجه‌گيری: تحمل­نکردن بلاتکليفی يک ويژگی مشترک اختلال اضطراب فراگير و اختلال وسواسی- اجباری است و آنچه که باعث تمايز دو اختلال مي­شود، راهبردهای مقابله­ای به­کاررفته برای کاهش بلاتکليفی است