زمينه و هدف: جراحی در ناحيه شکم میتواند به چسبندگیهای داخل شکمی و عوارض جانبی متعدد و حتی مرگ منجر شود؛ بنابراين دانشمندان برای جلوگيری از اين معضل، روشهای مختلفی پيشنهاد کردهاند که استفاده از هپارين به عنوان مهار کننده مسير انعقاد، يکی از آنها میباشد. هدف از اين مطالعه، مقايسه روشهای مختلف تجويز هپارين سديم در پيشگيری از چسبندگی بعد از عمل جراحی در محوطه شکمی بود. روش بررسی: در اين مدل تجربی، 40 خوکچه هندی، به طور اتفاقی به 8 گروه مساوی در 2 دسته چهارتايی(4-1)A و (4-1)B تقسيم شدند. گروه 1A و 1B به عنوان شاهد منفی در نظر گرفته شدند و هيچ داروی هپارينی دريافت نکردند. بعد از بيهوشی، شکافی به طول 5/1 سانتیمتر در خط ميانی شکم، ايجاد شد و در رودهها و صفاق، التهاب القاء گرديد، سپس در دسته (4-1)B، با تلقيح داخل صفاقی cfu100 (100 clony forming unit) باکتری اشريشياکلی، عفونت تجربی القاء گرديد. سپس محل جراحی بخيه شد. گروه 2A و 2B، روزی يکبار تا 3 روز هپارين با دوز 80 ميلیگرم به ازای هر کيلوگرم به صورت زيرپوستی و گروه 3A و 3B، يک دوز 100 واحدی هپارين به صورت داخل صفاقی دريافت کردند و گروه 4A و 4B، روزی يکبار تا 3 روز هپارين استاندارد با دوز 80 ميلیگرم به ازای هر کيلوگرم به صورت زيرپوستی توام با يک دوز 100 واحدی هپارين به صورت داخل صفاقی دريافت کردند. 21 روز پس از جراحی، خوکچهها به روش انسانی، معدوم و ميزان چسبندگیهای صفاقی و واکنشهای التهابی و ترميمی بررسی شد. نتايج با تست آماری Fisher exact test و نرمافزار آماری Sigma Stat مورد بررسی قرار گرفت. يافتهها: چسبندگیهای صفاقی و واکنشهای التهابی در گروههای آزمايش در مقايسه با گروههای کنترل، کاهش معنیداری داشت(05/0P). نتيجهگيری: اين نتايج نشان میدهد، تجويز هپارين به صورت زيرپوستی، داخل صفاقی و تجويز توأم آنها، بدون تفاوتهای معنیدار آماری، در کاهش چسبندگی و واکنشهای التهابی در التهاب عفونی و غيرعفونی صفاق موثرند؛ بنابراين با توجه به آسانتر بودن روش تجويز داخل صفاقی، روش اخير برای جلوگيری از چسبندگی بعد از اعمال جراحی، توصيه میگردد
