شيوع سندرم متابوليک در بيماران مبتلا به برونشيت مزمن و بيماری مزمن انسدادی ريه مراجعه کننده به درمانگاه ريه بيمارستان حضرت رسول اکرم تهران از مهر 1389 تا اسفند 1389

Abstract

زمينه و هدف : سندروم متابوليک ( Metaboloc Syndrome=MetS ) نوعی اختلال فيزيولوژيک و بيوشيميايی است که با ديابت يا افزايش قند خون ناشتا، چاقی مرکزی، اختلالات سطح پلاسمايی تری گليسريد و کلسترول و نيز افزايش فشار خون همراه می باشد. برخی نظريه های جديد نشان داده اند که بروز اين سندروم در مبتلايان به بيماری های ريوی نظير برونشيت مزمن و بيماری مزمن انسدادی ريه ( COPD= Chronic Obstructive Pulmonary Disease ) بيشتر از جمعيت عادی است. در اين مطالعه قصد داريم تا به بررسی شيوع سندروم متابوليک در مبتلايان به COPD و برونشيت مزمن در يک نمونه ايرانی بپردازيم. روش کار : در اين مطالعه مقطعی، 204 بيمار مبتلا به COPD و برونشيت مزمن مراجعه کننده به درمانگاه ريه بيمارستان حضرت رسول اکرم تهران از نظر ابتلا به سندروم متابوليک بررسی شدند.سطح خونی چربی های خون ( TG و HDL )، سطح CRP ، مصرف سيگار و سطح FBS ارزيابی و ارتباط آن با ابتلا به سندروم متابوليک سنجيده شد. يافته ها: شيوع سندروم متابوليک در جمعيت مبتلايان به عوارض ريوی 48% بود. سن بيماران (0.003 = P )، چاقی شکمی (0.001 > P )، FBS بالا (0.04 = P )، TG بالا (0.001 > P ) و CRP مثبت (0.004 = P ) به عنوان متغيرهای مرتبط با MetS ) شناخته شدند. نتيجه ‌ گيری : فراوانی سندروم متابوليک در جمعيت مبتلا به COPD و برونشيت مزمن بيش تر از سايرين است. به نظر می رسد، سن و فرآيندهای التهابی، مهم ترين مکانيسم های دخيل در بروز اين سندروم باشند