زمينه و هدف : کمر درد يکی از علل شايع غيبت از کار می باشد. در سنين کاری کمر درد ناشی از هريناسيون ديسک کمری ( Lumbar disc (herniations يکی از علل مهم از کارافتادگی محسوب می شود. عدم بازگشت به کار، هزينه های اقتصادی واجتماعی زيادی به صنايع تحميل می نمايد. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان بازگشت به کار و عوامل مرتبط با آن، پس از جراحی هريناسيون ديسک کمری انجام شد.
روش کار : در اين مطالعه مقطعی، کليه بيمارانی که به علت هريناسيون ديسک کمری طی سال های 1384 تا 1388 در دو بيمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران جراحی ديسککتومی ( discectomy ) شده بودند وارد مطالعه شدند. اطلاعات لازم با بررسی پرونده بيماران توسط پرسشنامهای که از قبل طراحی شده بود جمع آوری شد و با تماس تلفنی با افراد تحت مطالعه وضعيت بازگشت به کار آنان مورد بررسی قرار گرفت. جهت بررسی ارتباط متغيرهای کمی وکيفی مطالعه به ترتيب از آزمون های تی تست( (T-test و کای مربع (Chi-square) استفاده گرديد.
يافتهها : از 603 فرد تحت مطالعه، پس از گذشت حداقل 6 ماه از جراحی، 504 نفر (6/83%) بازگشت به کار داشتند. از اين تعداد 364 نفر (2/72%) به طور تمام وقت و 140 نفر (8/27%) به صورت نيمه وقت به کار بازگشتند. نتايج آناليز چند متغيره نشان داد که بين سن، جنس، سطح تحصيلات، شاخص توده بدنی،انتظار مثبت از جراحی پيش از جراحی، تشويق پزشک مبنی بر بازگشت به کار، مدت بستری در بيمارستان، کار دستی و رضايت شغلی با بازگشت به کار رابطه معنی داری وجود داشت (05/0> p )، ولی بين بازگشت به کار و وضعيت تأهل، ميزان درآمد، درخواست غرامت، وضعيت بيمه، حمايت همکاران و همين طور کار از نظر وضعيت ميزان نياز به انرژی رابطه معنی داری وجود نداشت ( 05/0< p ).
نتيجهگيری : يافته های ما بر اهميت عوامل روانی-اجتماعی و عوامل شغلی در تعيين بازگشت به کار پس از جراحی هريناسيون ديسک کمری تأکيد می کند. به نظر می رسد با برقراری استراتژی های مناسب جهت افزايش رضايت شغلی، انتظار مثبت از جراحی و تشويق بيمار برای بازگشت به کار در زمان مناسب می توان ميزان بازگشت به کار را افزايش داد
